Fight Club

Fight Club (1999) recensie

“The first rule of Fight Club is: You do not talk about Fight Club. The second rule of Fight Club is:You do not talk about Fight Club.” Dat is allemaal leuk en aardig, maar ik ga toch iets vertellen over de door David Fincher geregisseerde dramafilm die in 1999 werd geprezen door zowel filmliefhebbers als de critici. Het is één van de betere films uit de vorige eeuw en dat is niet alleen te danken aan het briljante verhaal of de wijze waarop Fincher het allemaal in beeld brengt, maar ook aan het fenomenale acteerwerk van hoofdrolspelers Edward Norton en Brad Pitt.

Norton speelt uitstekend de rol van een aan slapeloosheid lijdende veiligheidsinspecteur voor één van de grootste autofabrikanten ter wereld die soms op de meest vreemde plaatsen en tijdstippen wakker schrikt. Op een avond ontmoet hij Tyler Durden. Een ietwat eigenaardige zeepverkoper met nogal een bijzondere kijk op het leven. En na een paar biertjes in de nabijgelegen bar besluiten de twee mannen om met elkaar op de vuist te gaan. Het is het begin van Fight Club, een ondergrondse bokserclub waar iedereen aan deel mag nemen en waarmee men de dagelijkse sleur kan ontvluchten.

Brad Pitt speelt de rol van de excentrieke Tyler Durden echt verbazingwekkend goed! Het is een kleurrijk personage dat zware kritiek heeft op onze consumptiemaatschappij. “Working jobs we hate so we can buy shit we don’t need” is slechts één van de spreuken die Durden laat gelden en daarmee de kijker aan het denken zet. En zijn boodschap is verpakt in een film vol flitsend montagewerk, overdadig geweld en gif zwarte humor die de kijker gedurende 139 minuten vermaakt en fascineert. Het verhaal is ook zo in elkaar gezet dat je als kijker in de slotfase aangenaam wordt verrast door een onnavolgbare plotwending.

Naast het meer dan uitstekende acteerwerk van de hoofdrolspelers werd Helena Bonham Carter gestrikt om de rol van Marla Singer te spelen en de actrice speelt deze rol dan ook briljant. Zij is de perfecte keuze om in de huid te kruipen van het ietwat gedeprimeerde karakter dat als het vriendinnetje van Tyler Durden een hoofdrol opeist. Maar ook acteurs Jared Leto en Meat Loaf dragen hun steentje bij door de rollen van Project Mayhem-leider Angel Face en Fight Club-lid Bob op zeer overtuigende wijze te spelen.

Fight Club is zo’n film waarin alles klopt! Dit is misschien wel HET meesterwerk van David Fincher die na de ijzersterke thrillers Se7en en The Game opnieuw het publiek trakteert op een ongeëvenaarde topper. Het is niet een film je kijkt, maar een film die je beleeft. Een film die je aan het denken zet, die je aan het lachen maakt, maar die ook een duidelijke boodschap overbrengt. Mijn advies is dan ook aan eenieder die de film nog niet heeft gezien om deze dan ook bovenaan zijn of haar lijstje neer te zetten.

Film beoordeling:
[usr 5.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 gedachten over “Fight Club (1999) recensie

  1. You had me @ “You do not talk about Fight Club.” Dat is allemaal leuk en aardig, maar ik ga toch iets vertellen over de door David Fincher geregisseerde dramafilm…” 🙂

    Briljante film en wat Companyfilms hierboven vermeld is helemaal waar. Je moet de film wel vertraagd afspelen om hem te spotten maar je ziet hem echt lachend voorbij komen.

Geef een reactie