Dredd (2012) recensie

DreddIn de toekomstige Verenigde Staten is er nog maar één stad overgebleven na een verwoestende nucleaire oorlog. In Mega City heerst onrust en armoede terwijl de criminaliteit met de minuut toeneemt. Normale orderhandhavers hebben plaatsgemaakt voor keiharde Judges die op de plaats van met misdrijf de verdachten aanhouden, berechten en wanneer schuldig bevonden executeren. De legendarische Judge Dredd (Karl Urban) krijgt de opdracht om een jonge cadet op sleeptouw te nemen als hij een drievoudige moord moet onderzoeken in de wijk waar de sadistische bendeleidster Ma-Ma (Lena Headey) de scepter zwaait. Als hij samen met Anderson (Olivia Thirlby) op de plaats van het misdrijf aankomt, ontdekt de routinier dat dit waarschijnlijk de lastigste klus in zijn loopbaan wordt.

Het is tegenwoordig meer regel dan uitzondering dat een film een remake wordt gegund en de actieprent Judge Dredd uit 1995 werd dit jaar eveneens in een nieuw jasje gestoken. In de door Pete Travis geregisseerde actiefilm draait het maar om één ding en dat is het publiek een zeer vermakelijke en rauwe aaneenschakeling van explosies en geweld voorschotelen. En daar is helemaal niets mis mee, want Dredd kijkt makkelijk weg en is één van de weinige films waarin het 3D-effect uitstekend tot zijn recht komt. Who cares dat het acteerwerk mat is en dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Zolang het schaamteloze bloedvergieten kleurrijk in beeld wordt gebracht, de ledematen in het rond vliegen en het zwaargewonde hoofdpersonage nog in staat is om een aantal foute oneliners uit de mouw te schudden, hoor je deze actiejunk niet klagen.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Dredd (2012) recensie”

Geef een reactie