Divergent

Divergent (2014) recensie

Na het gigantische succes van The Hunger Games zag men wel brood in een verfilming van de roman Divergent van schrijfster Veronica Roth die voor de doelgroep tieners en jongvolwassenen is geschreven. Limitless-regisseur Neil Burger werd aangesteld om het boek te verfilmen, de jonge Shailene Woodley werd gestrikt om de hoofdrol voor haar rekening te nemen en het budget werd door de filmstudio met een slordige 40 miljoen dollar opgekrikt naar een totaalbedrag van 80 miljoen dollar. Op papier zag het er allemaal goed uit voor deze productie, maar de grote vraag is of Divergent aan de hoge verwachtingen kan voldoen en genoeg geld in het laatje gaat brengen.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptische wereld waarin Chicago nog de enige bewoonbare stad is. Hoe de wereld is vergaan en in welk jaar we zijn belandt, blijven helaas onbeantwoorde vragen. De beschaving die is overgebleven bestaat uit een maatschappij die is opgedeeld in vijf facties en elke factie heeft zo zijn eigen specifieke regels, levensstijl en kledingvoorschriften. De zestienjarige bewoners kunnen aan hand van een test beslissen bij welke factie zij willen horen, maar er is geen weg meer terug als er eenmaal gekozen is. In zeldzame gevallen is de test, die niets meer doet dan mensen categoriseren, niet overtuigend en bevatten de personen eigenschappen die in alle facties tot hun recht komen. Hier spreekt men dan over afwijkende personen die zij niet in een hokje kunnen plaatsen, maar die ook een gevaar vormen voor het systeem van de huidige samenleving. Het is dus verstandig om het niet aan de grote klok te hangen als je afwijkend bent.

De zestienjarige Beatrice, die op voortreffelijke wijze wordt neergezet door de jonge Shailene Woodley, is één van die personen waarbij de test uitwijst dat zij afwijkend is en tegen beter weten in ruilt ze haar ietwat stijve factie Zelfverloochening in voor de uitbundige factie die beter bekend staat als de Onverschrokkenheid. Daar ontmoet zij de heldhaftige trainer Four die de jonge Beatrice leert om te vechten en om haar angsten te overwinnen. De twee groeien naar elkaar toe en een romance is dan ook onvermijdelijk. De chemie tussen Woodley en Theo James, die de rol van Four voor zijn rekening neemt, is overduidelijk aanwezig en dat komt de film alleen maar ten goede.

Helaas is het acteerwerk niet altijd even overtuigend. Hoewel de twee jonge hoofdrolspelers hun vak verstaan, ben ik veel minder te spreken over het zeer matige acteerwerk van Kate Winslet die de rol van de leidster van de factie Eruditie Jeanine voor haar rekening neemt. Ook gelegenheidsacteur Mekhi Phifer komt niet goed uit de verf als Onverschrokkenheid-leider Max terwijl het wel bewonderenswaardig te noemen is hoe Jai Courtney met zijn korte speeltijd op uitstekende wijze de meedogenloze en ietwat sadistische trainer Eric neerzet. Echter had dit personage wel wat meer schermtijd verdiend.

In Divergent is er ruimte voor actie en spanning in de vorm van het op acrobatische wijze trotseren van obstakels in de stad en wilde achtervolgingen, maar het verhaal bevat ook veel romantiek als Beatrice en haar trainer verliefd worden op elkaar. Special en visuele effecten zijn niet in overmaat aanwezig, maar wel van uitstekende kwaliteit terwijl de sfeer van de film de juiste ondersteuning krijgt van de door Junkie XL gecomponeerde soundtrack. In alle eerlijkheid is Divergent gemaakt voor een jong publiek en je hoeft geen prent met diepgang en Oscarwaardig acteerwerk te verwachten. Maar als je je verwachtingen weet te doseren dan kun je wel eens aangenaam verrast worden door de Neil Burger geregisseerde tegenhanger van genregenoot The Hunger Games.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “Divergent (2014) recensie”

  1. Paul, dat vind ik nu eens een mooie recensie die perfect weergeeft hoe ik me voelde toen ik de film gisteren bekeek met mijn plusdochters van 15. Wie zijn wij om die films met de grond gelijk te maken. Ze zijn goed gemaakt, de acteurs verstaan hun vak en ze vervelen zelden of niet. En, last but not least, tieners kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Zo slechte zullen ze dus wel niet zijn zeker? Mijn recensie volgt eerstdaags 🙂

    1. Thanks Kurt! Ik vind het ook makkelijk om films af te kraken als ze niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Het is dan juist de uitdaging om ook de positieve kanten te benoemen. In alle eerlijkheid, als ik het beter kon dan had ik de film zelf moeten maken. 🙂

Geef een reactie