Die Hard (1988) recensie

Die HardHet is Kerstmis en John McClane (Bruce Willis) gaat naar Los Angeles om zijn vrouw te bezoeken. De rechercheur uit New York en zijn vrouw Holly (Bonnie Bedelia) zijn tijdelijk uit elkaar. Een verzoening lijkt aanstaande als John in L.A. aankomt, maar de romantiek is van korte duur als het kantoorgebouw waar Holly werkt wordt bezet door gevaarlijke terroristen. Terwijl zij en de medewerkers worden gegijzeld, weet John uit de handen van de vijand te blijven. Op eigen kracht en met zijn ervaring probeert de agent de terroristen één voor één uit te schakelen. En McClane kennende gaat dat er soms ruig aan toe!

De jaren tachtig was het tijdperk van de actiefilm, want in deze jaren werden de betere films in dit genre geschoten. In 1988 schaarde hoofdrolspeler Bruce Willis zich bij het gezelschap van actiehelden zoals Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone toen hij de rol van John McClane accepteerde. Hij is geknipt voor de rol van de gevatte en ietwat cynische rechercheur uit New York die het aan de stok krijgt met de gevaarlijke terrorist Hans Gruber en zijn volgelingen.

De rol van Gruber is voor debutant Alan Rickman die de rol van de schurk uitstekend speelt. Op sommige momenten is hij zelfs angstaanjagend te noemen als hij in alle rust en met een emotieloze uitstraling enkele gijzelaars executeert. Het kat- en muisspel tussen McClane, die met brute kracht en met vindingrijke oplossingen de terroristen één voor één om zeep helpt, en Gruber is om van te smullen. De actiejunks worden getrakteerd op harde en expliciete actiescènes terwijl de spanning continu voelbaar is.

Die Hard van regisseur John McTiernan is in tegenstelling tot sommige genregenoten een intelligente prent. Er is ruimte voor een goed verhaal en overtuigend acteerwerk. Het is dan ook mede te danken aan het goede spel van Willis en Rickman dat de film succesvol werd, maar dat de klassieker bestempeld wordt als een topper in het genre is ook te danken aan de zenuwslopende actiescènes en de goede special effects. Ik kan mij nog steeds prima vermaken met deze film die tot op de dag van vandaag topamusement garandeert.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Die Hard (1988) recensie”

  1. Jaaaaa helemaal mee eens. Dit is zelfs nu nog zeer spectaculair. Als dr film door lucas of Ridley Scott was gemaakt hadden de touchscreens en computers digitaal vervangen geweest voor Imacs hahaha.

    1. Klopt, en dan had John McClane het waarschijnlijk opgenomen tegen een tovenaar met ademhaling problemen, een harig monster die geen zinnig woord uit z’n strot krijgt en groen hoopje ellende met een taalgebrek 😉

Geef een reactie