Dawn of the Planet of the Apes (2014) recensie

Dawn of the Planet of the ApesNa het indrukwekkende Rise of the Planet of the Apes werd ik enorm nieuwsgierig naar het vervolg dat sinds de afgelopen week in de Nederlandse bioscopen draait. Regisseur Rupert Wyatt gaf het stokje over aan Matt Reeves, die zich na de rampenfilm Cloverfield opnieuw mag ontfermen over een potentiële kaskraker. En een kaskraker is het zeker!

Dawn of the Planet of the Apes begint een aantal jaren na het einde van zijn voorganger. Het virus heeft de wereldbevolking grotendeels uitgeroeid en de beschaving zoals wij die kennen is ten einde gekomen. Een handvol overlevenden proberen in leven te blijven, maar zonder stroom is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Om hun stadje van stroom te kunnen voorzien hebben zij de dam nodig, maar er is één probleem. De dam is gebouwd in het territorium van de apen die onder leiding van de superintelligente chimpansee Caesar geen mensen in hun gebied dulden. Al gauw loopt het uit op een conflict en een oorlog tussen mensen en apen lijkt onvermijdelijk.

Ik val gelijk met de deur in huis. De emotionele lading in deze film is een stuk minder dan in zijn voorganger en in Dawn of the Planet of the Apes wordt er vooral aandacht besteed aan het spektakel en de kwaliteit van de effecten. Je mag ook wel verwachten dat deze door een ringetje zijn te halen gezien het feit dat de filmmaker een veel hoger budget kreeg dan zijn collega voor het eerste deel. De computergeanimeerde apen zien er indrukwekkend en levensecht uit terwijl Caesar en zijn tientallen volgelingen veel schermtijd krijgen. De focus ligt dan ook volledig op het apenleger en het spektakel wanneer het de strijd aangaat met de mensen. Deze scènes zijn overigens briljant te noemen!

De menselijke hoofdrolspelers zijn Jason Clarke als de vriendelijke Malcolm en Gary Oldman als de haatdragende Dreyfus en beiden heren spelen hun rollen wel oké. Echter ontstaat er nooit een band met deze personages, omdat zij simpelweg te weinig tijd krijgen om zich te laten gelden. Daarentegen doet motion capture acteur Andy Serkis het opnieuw fenomenaal als Caesar, de sympathieke leider van de apen die het hart van menig filmliefhebber weet te veroveren. Desalniettemin ligt de focus meer op het spektakel en er is dan ook veel meer actie aanwezig. Reeves houdt de vaart er goed in en er zijn nauwelijks saaie momenten aanwezig. Dat maakt Dawn of the Planet of the Apes wel een andere film dan zijn voorganger, maar niet beter of slechter. En dan is de eindconclusie dat de hoge verwachtingen zijn waargemaakt en deze film bestempeld mag worden als een topper.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie