Carrie (2013) recensie

CarrieSoms vraag ik mij af wat de beweegredenen van een filmmaatschappij zijn om een klassieker zoals Carrie een remake te gunnen. In het verleden zijn er al tientallen horrorfilms in een modern jasje gestoken en de kwaliteiten van deze remakes zijn wisselend te noemen. In ieder geval moet je als filmmaker van goeden huize komen als je het niveau van de door Brian De Palma geregisseerde prent wilt evenaren al dan niet wilt overtreffen. Maar het lukt Kimberly Peirce aardig om het publiek een vermakelijke en spannende film voor te schotelen die geen seconde verveelt en die dan ook makkelijk wegkijkt.

De hoofdrol is voor de rijzende Holywoodster Chloë Grace Moretz, die met haar rollen in Kick-Ass en Let Me In indruk wist te maken op de filmliefhebbers over ter wereld. Ze is in mijn ogen de perfecte keuze om in de voetsporen van Sissy Spacek te treden. Ze speelt de rol van het buitenbeentje Carrie White dan ook voortreffelijk en ze weet zowel een fragiel kwetsbaar meisje als een levensgevaarlijke en wraakzuchtige tiener met telekinetische krachten neer te zetten. Het is een kwaliteit die veel van haar leeftijdsgenoten nog niet bezitten. Maar Moretz is niet de enige die goed acteerwerk aflevert, want de wijze waarop Julianne Moore in de huid kruipt van Carrie’s krankzinnige moeder is uitstekend te noemen.

De filmmaakster krijgt het voor elkaar om een goed in elkaar stekende film te maken met een rustige opbouw en een fantastische climax waarin sterke special en visual effects voor het nodige vermaak zorgen. De wijze waarop Carrie met haar speciale krachten wraak neemt op haar medescholieren, die haar al jarenlang pesten en vernederen, zijn niet zachtzinnig te noemen en de nodige bloedfonteinen en slachtpartijen ontbreken dan ook niet. Het is alleen de truc om deze film niet te vergelijken met het origineel uit 1976. Hoewel de remake van Carrie wat betreft het verhaal en de gebeurtenissen voor het merendeel overeenkomt, bevat de door Peirce geregisseerde film genoeg verrassende elementen om het publiek op het puntje van hun stoel te houden. Derhalve is een één op één vergelijking niet realistisch te noemen en in mijn ogen dan ook overbodig.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie