Artificial Intelligence: A.I.

Artificial Intelligence: A.I. (2001) recensie

Waar denk je aan als je de naam Stanley Kubrick hoort. Misschien wel aan de spraakmakende erotische thriller Eyes Wide Shut, het huiveringwekkende The Shining of misschien denk je wel aan het meesterwerk 2001: A Space Odyssey. Het staat in ieder geval als een paal boven water dat de alom geprezen filmmaker een interessante palmares had en verantwoordelijk was voor prachtige en intrigerende films. Kubrick stond ook aan het begin van de hartveroverende sciencefictionfilm Artificial Intelligence: A.I. die in 2001 in première ging, maar het project werd al in het begin van de jaren zeventig opgestart. Door meningsverschillen, ontoereikende financiële middelen en beperkingen in de techniek, werd de film pas na zijn dood door collega Steven Spielberg afgerond. En de Jurassic Park-regisseur levert een mooie, maar geen foutloze film af.

De film speelt zich af in de nabije toekomst. Huishoudens en de industrie worden verrijkt door mechanische individuelen die in de volksmond Mecha’s worden genoemd. Het zijn intelligente robots die in veel behoeftes kunnen voorzien en door de ontwikkelingen in de technologie is de maker van Mecha’s in staat om een robot te creëren die niet alleen zelfstandig kan nadenken, maar ook van iemand kan houden. De eerste creatie is David, een androïde die naar de gelijkenis van een elfjarig jongetje is gemodelleerd en geplaatst wordt in het gezin van Monica en Henry. De ouders hebben al een zoontje dat in comateuze toestand verkeerd en David moet de leegte die hij heeft achtergelaten opvullen. De Mecha is meer dan welkom totdat het zoontje van Monica en Henry op miraculeuze wijze uit zijn coma ontwaakt.

David is niet langer meer van belang binnen het gezin en hij wordt aan zijn lot overgelaten. In een wereld waar androïden moeten vrezen voor hun leven, komt David in contact met gigolo Joe, een liefdesrobot die na een incident evenals David op de vlucht slaat voor de autoriteiten en de maniakale leiders van de zogenaamde Flesh Fair, een plek waar robots voor het amusement van de mensen op brute wijze worden gemolesteerd en gesloopt. Terwijl zij er alles aan doen om het bloedstollende avontuur te overleven, gaat David op zoek naar de Blauwe Fee, een sprookjesfiguur uit Pinokkio dat volgens het oude verhaaltje magische krachten bezit. Hij is ervan overtuigd dat zij hem een echt jongetje kan maken zodat Monica en Henry hem alsnog opnemen in het gezin.

Het is zoals eerder geschreven een hartveroverende film en dat is te danken aan het zeer overtuigende acteerwerk van de destijds jonge Haley Joel Osment, een aandoenlijk ventje die er alles aan doet om als robot geaccepteerd te worden. In zijn avontuur wordt hij bijgestaan door gigolo Joe en de rol van deze aantrekkelijke liefdesrobot is weggelegd voor Jude Law die evenals zijn tegenspeler de rol op zeer overtuigende wijze neerzet. In hun avontuur bezoeken zij de meest bizarre plaatsen die dan ook op stilistische wijze worden neergezet. Hightech steden, bijzondere voertuigen en een aparte kledingstijl versterken de futuristische sfeer van Artificial Intelligence: A.I. Maar ik heb ook wel wat aan te merken op de prent.

Met een speelduur van ruim twee uur is er ruimte om zaken tot in de details uit te leggen en de karakters uit te diepen. Maar de makers slagen hier maar gedeeltelijk in. In de beginfase van de film is er veel ruimte voor tekst en uitleg en de karakters krijgen allen voldoende schermtijd om zich te laten gelden, maar in het laatste uur gaan we als een sneltrein door het verhaal heen waardoor er gaten en enorm veel vragen ontstaan. De grote vraag is bijvoorbeeld waarom David als robot met emoties zo uniek is, want blijkbaar hebben alle Mecha’s angst en overlevingsinstincten als zij worden opgejaagd door de leider van de Flesh Fair. Dat is jammer. Dat maakt de film vol verbluffende special en visual effects absoluut geen slechte film, maar het lijkt er soms op dat het budget en het tijdframe waarin de film gemaakt moest worden een belangrijke rol heeft gespeeld bij het afronden van het project dat enkele tientallen jaren aan voorbereidingen en productie in beslag nam. Ik mis simpelweg de puntjes op de i. Toch verdient de prent een hoge score op het rapport, maar dat is grotendeels te danken aan Osment die na zijn weergaloze prestaties in The Sixth Sense opnieuw indruk op mij heeft gemaakt.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Artificial Intelligence: A.I. (2001) recensie”

Geef een reactie