Alien (1979) recensie

AlienDe filmgenres horror en sciencefiction worden vaker gecombineerd en dat levert in de meeste gevallen spannende en griezelige films op. In 1979, toen het sciencefiction genre hot topic was door de komst van Star Wars, regisseerde de toen nog onervaren filmmaker Ridley Scott de bloedstollende en angstaanjagende horror/sciencefiction Alien, die naar mijn mening nog steeds behoort tot één van de spannendste films die ik ooit heb gezien.

In Alien gaat het om de bemanningsleden van het ruimteschip Nostromo en hun confrontatie met een onbekend ras. Op een afgelegen planeet vinden zij een parasiet die één van de bemanningsleden aanvalt en iets in zijn keel legt. Het heeft niet lang nodig voordat Kane (John Hurt) een afgrijselijk wezen produceert dat zich door zijn borstkas boort en uitgroeit tot een angstaanjagend beest dat maar één doel voor ogen heeft. De bemanningsleden van de Nostromo zijn ten dode opgeschreven en het enige wat ze kunnen doen is proberen om de ongewenste bezoeker uit te schakelen in een zenuwslopende en claustrofobische klopjacht aan boord het schip.

Maar het beest, dat soms uit het niets opduikt en pas in de slotfase van de film een hoofdrol opeist, is niet het enige gevaar waar Ripley (Sigourney Weaver) en haar kapitein Dallas (Tom Skeritt) mee te maken krijgen. Omdat het nog niet eerder waargenomen wezen van waarde kan zijn voor De Firma, krijgt de androïde Ash (Ian Holm) de opdracht om het buitenaardse wezen te isoleren en mee terug te nemen naar de thuisbasis op Aarde. Maar als hij lucht krijgt van de plannen van zijn teamleden om het gedrocht te vermoorden, keert hij zich tegen hen om zijn snode plannen te kunnen uitvoeren.

De kracht van Alien is de geweldige opbouw en de spanning. In de openingsfase is er weinig te beleven totdat de Xenomorf aan boord de Nostromo is. De bemanningsleden worden één voor één het slachtoffer van het slijmerige beest dat zich in de nauwe ventilatieschachten en verschillende niveaus van het schip verstopt. Het zijn de scènes die mij op het puntje van mijn stoel houden. De bloederige scènes worden expliciet in beeld gebracht terwijl de special effects voor een film uit 1979 van uitstekende kwaliteit zijn. Maar het succes van de film is ook te danken aan het goede acteerwerk van hoofdrolspelers Tom Skeritt, Sigourney Weaver, Iain Holm en John Hurt en dat mag ik zeker niet vergeten.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 thoughts to “Alien (1979) recensie”

  1. Leuke recensie. Hoewel ik me niet helemaal kan vinden in de stelling dat er weinig te beleven valt in het begin van de film. Integendeel, dat is net de kracht van de film. We krijgen ruim de tijd om de personages te leren kennen, waardoor het des te moeilijker wordt om afscheid van hen te nemen als ze gepakt worden door het beest (beste voorbeeld hiervan is het personage van Tom Skerritt). Schitterende film!

    1. Ben ik zeker met je eens en dat is ook wel iets wat ik beschrijf. De opbouw van de spanning is geweldig. Maar ik blijf van mening dat het begin van de film op het gebied van actie en spektakel niet veel te bieden heeft 🙂

  2. daarom dat ik juist aliens zoveel minder goed vind. alien heeft sfeer verhaal spanning, aliens heeft alleen domme amerikaanse actie. alien rules

Geef een reactie