Aladdin

Aladdin (1992) recensie

Als liefhebber van de animatiefilms van Walt Disney heb ik er al een groot aantal gezien en ik heb uiteraard ook mijn favorieten. Naast betoverende films zoals The Lion King, Jungle Book en Beauty and the Beast, ben ik een enorme fan van Aladdin. De door Ron Clements en John Musker geregisseerde animatiefilm uit 1992 is misschien wel de grappigste Disney-film die er ooit gemaakt is! En dat is mede te danken aan stemacteurs Robin Williams en Gilbert Gottfried die de stemmen van de kleurrijke personages Genie en Iago inspraken.

Maar even terug naar het begin. Aladdin gaat over een arme straatjongen die ervan droomt om ooit als een prins in het paleis van Agrabah te wonen. Als hij de beeldschone prinses Jasmine ontmoet is hij vastberaden om haar hart te veroveren. Maar de wet is onverbiddelijk en Jasmine is verplicht om met een prins te trouwen. Dus voor Aladdin zit er niets anders op dan zijn dromen te laten varen. Tenzij hij een manier vindt om te veranderen in een prins.

De geniepige en kwaadaardig grootvizier Jafar heeft zo zijn eigen dromen en hij doet er dan ook alles aan om een plan te smeden om de Sultan te worden en te regeren over Agrabah. Om dat te kunnen doen heeft hij een magische toverlamp nodig, want de bewoner van deze lamp heeft magische krachten die Jafar kunnen helpen om zijn duivelse plannen uit te voeren. Maar als de lamp in het bezit komt van de zachtaardige Aladdin valt zijn plannetje in het water terwijl de straatjongen nu de kans heeft om zijn dromen te achtervolgen.

In een knotsgek avontuur weet Aladdin als Prins Ali het hart van Jasmine te veroveren, maar het gevaar ligt op de loer als Jafar de waarheid over Prins Ali ontdekt en hij er alles aan doet om in het bezit te komen van de lamp. Aladdin en zijn aapje Abu zetten alles op alles om de snode plannetjes van Jafar en diens doortrapte pappagaai Iago in de kiem te smoren, maar dat doen zij wel met gevaar voor eigen leven. Gelukkig is daar de altijd vrolijke Genie die met zijn toverkrachten de situatie tot een goed einde kan brengen.

Het liefdesverhaal loopt als een dunne rode draad door de film, maar Aladdin draait meer om de prachtige animaties, de briljante personages en de muzikale hoogtepunten waarin hits als “Prince Ali”, “Arabian Nights”, “Friend Like Me” en “A Whole New World” ten gehore worden gebracht. Daarom vind ik Aladdin ook de vermakelijkste en grappigste Disney-film die ik ooit heb gezien. Deze luchtige film zorgt continu voor een brede glimlach op het gezicht en door de fenomenale voice acting van Robin Williams en Gilbert Gottfried rollen de tranen over de wangen van het lachen. Kortom, een authentieke Disney Classic die uniek is in zijn soort en na ruim 20 jaar nog steeds een beetje magie via het televisiescherm in huis brengt.

Film beoordeling:
[usr 5.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 gedachten over “Aladdin (1992) recensie

Geef een reactie