A Nightmare on Elm Street (1984) recensie

A Nightmare On Elm StreetDe tieners uit het plaatsje Springwood dromen allemaal over dezelfde enge man die ernstig verbrand is en een handschoen met vlijmscherpe messen draagt. De jonge Nancy (Heather Langenkamp) is vastbesloten om uit te zoeken wie de man uit haar dromen is als haar goede vriendin Tina (Amanda Wyss) in haar slaap wordt vermoord. Terwijl iedereen de vingers richting haar vriendje wijzen, is Nancy er heilig van overtuigd dat de krankzinnige droomdemon de schuldige is. Met gevaar voor eigen leven doet zij er alles aan om te bewijzen dat zij en haar vriendjes sterven als zij door de man uit hun nachtmerries worden vermoord.

A Nightmare On Elm Street mag dan al ruim 25 jaar oud zijn, maar het is nog steeds een van de betere horrorfilms die ik ooit heb gezien. Ik ben ook een enorme liefhebber van de films die Wes Craven tot op heden heeft gemaakt en een fan van Freddy Krueger, het angstaanjagende personage dat na het succes van de eerste film is uitgegroeid tot een horroricoon. Hoewel hij in de eerste film minimaal aan bod komt, was hij een indrukwekkende verschijning die menig filmliefhebber nachtmerries bezorgde.

Robert Englund speelt de maniakale kindermoordenaar op geniale wijze. Zijn vertolking van het demonische personage is inmiddels legendarisch te noemen hoewel hij in de jaren na de eerste Nightmare pas echt de kans kreeg om Freddy Krueger te laten gelden. Na zes kwalitatief wisselende vervolgdelen staat hij bekend als een bloeddorstige en bovennatuurlijke droomdemon die niet alleen bewapend is met een handschoen met vlijmscherpe messen, maar ook met spitsvondige onlineliners en een talent om zijn slachtoffertjes op verschillende manieren om zeep te helpen.

De film is intussen wel gedateerd. De toegepaste effecten zijn eerder lachwekkend dan angstaanjagend te noemen en ook het acteerwerk laat soms veel te wensen over. Maar de echte fan laat zijn pret daar niet door bederven. De expliciete beelden van de bloedige slachtpartijen, de overtuigende make-up effecten waarmee Englund is omgetoverd tot het populaire karakter en het onderhoudende verhaal, maken A Nightmare On Elm Street een steengoede klassieker en een topper in het genre.

Score: 9,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “A Nightmare on Elm Street (1984) recensie”

Geef een reactie