2012

2012 (2009) recensie

Regisseur Roland Emmerich heeft in de afgelopen jaren veel kritiek gehad op zijn films, maar ik ben sinds de vermakelijke sciencefictionfilm Independence Day een fan van de filmmaker. Hij maakt spectaculaire popcornfilms die qua inhoud misschien niet al te best zijn, maar zonder meer een vermakelijke filmavond garanderen. In zijn creaties staat het einde van de wereld zoals wij deze kennen vaak centraal en dat is in de spektakelfilm 2012 niet anders! Deze keer zijn het geen moordlustige aliens of een ijstijd, maar gigantische aardbevingen en vloedgolven die het einde van de wereld inluiden.

John Cusack krijgt misschien de oneerbiedige taak om de hoofdrol te spelen, want in Emmerich’s creatie is er haast geen ruimte voor overtuigend acteerwerk. De regisseur neemt zelfs niet de moeite meer om 2012 een emotionele lading te geven. Het gaat om de actiescènes waarin torenhoge wolkenkrabbers in elkaar zakken als een plumpudding, reusachtige vulkanen op spectaculaire wijze uitbarsten en een dapper gezin, onder leiding van vader Cusack, telkens weer op een haartje naar ontsnappen aan een onvermijdelijke dood. Maar op het einde heeft de filmmaker nog een verrassing, want evenals in zijn voorgaande films loopt het allemaal (gedeeltelijk) goed af.

Ik vraag mij af of het Witte Huis het favoriete gebouw is van Roland Emmerich, maar ik denk eigenlijk van niet. Ook in 2012 is het gebouw het doelwit van de regisseur die in zijn films het onderkomen van de Amerikaanse president al meerdere keren met de grond gelijk maakte. Deze keer is het een gigantische vloedgolf en het wrak van de USS John F. Kennedy die het gebouw vernietigen. Overigens wordt de rol als de Amerikaanse president ingevuld door Danny Glover en hij mist wel de nodige overtuigingskracht om te slagen als de doortastende wereldleider.

Maar zoals ik dat eerder schreef is het acteer talent ook niet van belang in een film als deze. Het gaat om het amusement dat dan ook op orde is. Met een speelduur van ruim twee uur is 2012 iets aan de lange kant, maar there’s never a dull moment. De actiescènes volgen elkaar in rap tempo op en deze gaan gepaard met veel humor. Daar heeft acteur Woody Harrelson een groot aandeel in, omdat hij in de beginfase van de film op uitstekende wijze de rol van de excentrieke radiomaker en complottheorie bedenker Charlie speelt. Dat maakt Emmerich’s rampenfilm luchtig terwijl de kijker kan smullen van de prachtige special en visual effects. De eindconclusie is dan ook dat 2012 zeker de moeite waard is om te gaan zien als eenvoudige rampenfilms je ding is, maar voor een goed uitgewerkt verhaal en Oscarwaardig acteerwerk hoef je deze film niet op te zetten.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 gedachten over “2012 (2009) recensie

Geef een reactie