Purple Rain

Purple Rain (1984) recensie

Afgelopen donderdag kwam het trieste nieuws naar buiten dat popartiest Prince Rogers Nelson op 57-jarige leeftijd is overleden en de wereld is opnieuw in rouw om het verlies van een legendarische muzikant. Ik beschouw mijzelf niet als een fan van Prince, maar ik kan zijn muziek enorm waarderen. Vooral de soundtrack van Batman en zijn nummers ‘When Doves Cry’, ‘Purple Rain’ en ‘Let’s Go Crazy’ die ook in de romantische en semiautobiografische film Purple Rain zijn te horen, is muziek waar ik graag naar luister. En ik vond het weer eens tijd worden om de door Albert Magnoli geregisseerde film uit 1984 op te zetten.

Het verhaal gaat over de talentvolle zanger The Kid (Prince) en zijn band The Revolution. Terwijl hij de grootste moeite heeft om de band bij elkaar te houden, krijgt hij eveneens te maken met de rivaliserende band The Time die zijn plek op het podium wilt innemen. De gemoederen binnen de groep lopen hoog op en zijn moeilijke thuissituatie maken het voor The Kid erg lastig om door te blijven gaan. Nadat zijn vader heeft geprobeerd zelfmoord te plegen, ontdekt hij de muziek van zijn vader en hij gebruikt dit als inspiratiebron om zijn carrière nieuw leven in te blazen. Zijn passie voor de muziek en onvoorwaardelijke liefde voor zijn vriendin Apollonia (Apollonia Kotero) inspireren hem op het podium te heroveren.

Purple Rain is een unieke film die in de stijl van een muziekvideo uit de jaren ’80 is opgenomen. Er is een continu een wazige gloed over het beeld aanwezig terwijl de film zich grotendeels afspeelt in een rokerige nachtclub in Minneapolis, Minnesota. Het geeft de film een bijzondere sfeer die lastig te omschrijven is. Purple Rain is dan ook evenals de muziek en de artiest zelf lastig in een hokje te plaatsen. Het is in ieder geval geen film die het moet hebben van het overtuigende acteerwerk, maar wel van de muzikale hoogtepunten die dan ook in overvloed aanwezig zijn.

Prince was niet de beste acteur, maar wel een fenomenale artiest die met geen ander te vergelijken was. De excentrieke popartiest was niet alleen een geweldige zanger, maar ook een weergaloze entertainer. In de film komt dit duidelijk naar voren in de momenten dat The Revolution op het podium staat. Met nummers zoals ‘Let’s Go Crazy’, ‘Darling Nikki’, ‘When Doves Cry’, ‘I Would Die 4 U’ en de titelsong ‘Purple Rain’ betoverde hij het publiek. En dat is ook de kracht van deze muzikale film die qua verhaal en acteerwerk tekortschiet, maar door de muziek bestempeld mag worden als een goede film. Vooral de fans van Prince is deze film een must-see!

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 gedachten over “Purple Rain (1984) recensie

Geef een reactie