Midsommar (2019) recensie

Midsommar_ps_1_jpg_sd-lowMidsommar is de tweede avondvullende horrorfilm van filmmaker Ari Aster. De filmmaker verraste vorig jaar met de eigenzinnige horrorfilm Hereditary die zowel lovende als negatieve recensies ontving. Desalniettemin was het een gigantische hype en werd de film in de markt gezet als de engste horrorfilm van de afgelopen tien jaar. Daarentegen heeft Midsommar dit jaar iets meer onder de radar gevlogen, maar de ruim twee uur durende horrorfilm werd goed opgepikt. Ondanks dat het speelschema van de grotere bioscoopketens nooit werd gehaald.

Het verhaal
Dani (Florence Pugh) is een jonge vrouw die een relatie heeft met student Christian (Jack Reynor), maar hij is van plan om de relatie te verbreken als zijn vrienden vinden dat Dani teveel op hem leunt. Dani heeft last van ernstige paniekaanvallen en stress. Veroorzaakt door haar zus met een bipolaire stoornis en daarmee Dani slapeloze nachten bezorgt. Dani grijpt de kans om zich aan te sluiten bij de vriendengroep van Christian dan ook met beide handen aan. Zij zijn van plan om het midzomerfestival in een Zweedse commune te bezoeken en het kan voor Dani een uitgelezen kans zijn om afstand te doen van haar problemen, maar ook om haar relatie met Christian nieuw leven in te blazen. Maar eenmaal in Zweden aangekomen wordt al snel duidelijk dat ze in een ware nachtmerrie is beland.

Een beetje vreemd
Aster heeft toch een bijzondere stijl, want ook in Midsommar maakt de filmmaker gebruik van subtiele doch treffende trucs om de kijker al vanaf de eerste minuten een onbehagelijk gevoel te bezorgen. Terwijl de zonnige en kleurrijke settings juist rustig en vredig ogen. Het is ook voor een groot gedeelte te danken aan het overtuigende acteerwerk van Florence Pugh dat je als kijker wacht op het eerste gruwelijke moment. Dat dan in alle eerlijkheid ook niet lang op zich laat wachten, maar Aster doseert het toch prima. Je wordt evenals de buitenstaanders in de film langzaam meegezogen in de bijzondere wereld van de commune waar de rituelen die zij uitvoeren alsmaar vreemder en gevaarlijker worden.

Indrukwekkend slot
Door het mijden van alle denkbare clichés creëert hij opnieuw een eigenzinnige film die op zijn manier angstaanjagend is. Waar het verhaal van Hereditary soms lastig te volgen was, is Midsommar een stuk rechtlijniger en duidelijker. Toch krijgt de filmmaker en scenarist het voor elkaar om de kijker een lange periode in het ongewisse te laten dat er uiteindelijk voor zorgt dat zijn film zeer onderhoudend is. Je wilt gewoon weten hoe het afloopt en wat de intenties van de leden van de commune zijn. Midsommar is dan ook interessant, benauwend en zeker angstaanjagend te noemen. Een film die onder je huid kruipt en na afloop nog wel even door je hoofd blijft spoken. Zeker na het zeer indrukwekkende slot dat inslaat als een bom.

Beoordeling
  • Film
3.5
Verzenden
User Review
0 (0 votes)