Martyrs

Martyrs (2008) recensie

MartyrsSoms vraag ik mezelf af of de filmmaker wel helemaal goed bij zijn hoofd is. Een aantal films zijn zo misselijkmakend en luguber dat ik denk dat de regisseur wel een zieke geest moet hebben. Dan heb ik het niet over de slashers uit de jaren ’80 waarin overduidelijk te zien is dat het bloedvergieten met behulp van siroop of ketchup tot stand gebracht is, maar realistische films zoals Martyrs. De Franse film van Pascal Laugier is schokkend en wellicht te heftig om te kijken. Desalniettemin hoeft dit niet altijd negatief te zijn, want Martyrs  is een sterke film met een fascinerend thema. Hoe afgrijselijk deze ook is.

Samenvatting van het verhaal
Een rustig ontbijt op een zondagochtend wordt bruut verstoord als het gezin het doelwit wordt van de vastberaden Julie (Mylène Jampanoï). Gekleed in het zwart en bewapend met een shotgun, schiet ze de gezinsleden aan de eettafel één voor één neer. Het is een bloedbad terwijl het al snel duidelijk wordt waarom Julie deze afschuwelijke daad verricht. Als het slachtoffer van afschuwelijke martelingen heeft zij jarenlang naar de daders gezocht en ze is er heilig van overtuigd dat ze hen nu eindelijk gevonden heeft en wraak kan nemen. Maar of ze na deze gruweldaad haar rust kan vinden is nog maar de vraag.

Onwerkelijk realistisch
Leedvermaak is er al jaren en in velen horrorfilms worden lugubere beelden nauwelijks geschuwd. Uit het oogpunt om het publiek te vermaken en wellicht om de kijker een onbehagelijk gevoel te bezorgen. Laugier slaagt er zeker met vlag en wimpel in om het publiek te choqueren. De gruweldaden van Julie en de afgrijselijke gebeurtenissen die daarop volgen worden zo realistisch in beeld gebracht dat het meer aanvoelt als een documentaire dan als een horrorfilm. Ik vraag mezelf dan ook af of het nog vermakelijk is als de beelden te realistisch aanvoelen. Nu draai ik niet snel mijn hoofd weg, maar een aantal fragmenten in Martyrs zijn buitengewoon misselijkmakend.

IJzersterk
Toch is Martyrs een ijzersterke film. Grotendeels te danken aan het meer dan uitstekende acteerwerk van Mylène Jampanoï en Morjana Alaoui. De vrouwen hebben zowel fysiek als mentaal zware rollen gespeeld en dat is in mijn boekje meer dan een compliment waard. Maar de kracht van Martyrs zit ook in het thema wat Laugier behandelt. De film gaat grotendeels over de vraag hoeveel pijn een mens kan verdragen. Zowel lichamelijk als geestelijk. Door hen te folteren en mentaal te breken proberen de daders hun slachtoffers te bevrijden van de beperkingen waar een gemiddeld mens dagelijks mee te maken krijgt. In alle eerlijkheid een fascinerend onderwerp hoewel het een feit blijft dat Martyrs wel op het randje van goede smaak balanceert. Licht verteerbaar kijkvoer is het dan ook allerminst.

Waardering: 4 uit 5.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.