Mandy_ps_1_jpg_sd-low

Mandy (2018) recensie

Mandy_ps_1_jpg_sd-lowJe hoeft geen ervaren filmmaker te zijn om een goede film te maken. Er zijn genoeg regisseurs die bij hun debuut imponeren of met een bescheiden filmografie de harten van filmliefhebbers veroveren. Maar geldt dat ook voor Panos Cosmatos die ruim 10 jaar na zijn regiedebuut weer in de regiestoel kroop om de bijzondere wraakfilm Mandy te regisseren? Eén ding is zeker, hij heeft een dappere poging gedaan om het publiek een unieke filmervaring te schenken, maar bijzonder hoeft niet altijd goed te zijn.

In Mandy speelt Nicolas Cage de rol van de getraumatiseerde Red Miller. Een man die zint op wraak nadat hij zijn vrouw Mandy (Andrea Riseborough) is verloren. In de wildernis jaagt hij op de sekteleden die onder leiding van de krankzinnige Jeremiah Sand (Linus Roache) Mandy hebben ontvoerd en levend hebben verbrand. In een wat zweverige film waarin Cosmatos regelmatig speelt met camerahoeken en extreme kleurfilters, zien we hoe Red doortastend te werk gaat. Het leveren onsmakelijke en verontrustende scènes op die er naar mijn mening tevens voor zorgen dat de boodschap een beetje verloren gaat.

Cosmatos wilde wellicht het publiek imponeren op een wijze zoals Nicolas Winding Refn dat deed met wraakfilms zoals Drive en Only God Forgives, maar Mandy schiet in vergelijking behoorlijk tekort. De emotionele band met Mandy wordt nooit gecreëerd en met een aantal kleine subverhaaltjes maakt de regisseur de film te warrig om deze ook goed te kunnen volgen. Het pakt simpelweg niet en dat is jammer. Want Nicolas Cage doet het zeker niet onaardig als de wraakzuchtige Red Miller. Het is dan ook een aangenaam pluspuntje dat de uitgerangeerde acteur weer een rol van betekenis speelt. Ondanks dat het niet voldoende is om Mandy te bestempelen als een vermakelijke of indrukwekkende wraakfilm.

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Advertentie

Paul Hauer

Filmrecensent en eigenaar. Hij kijkt 300 films per jaar en is een fanatieke filmverzamelaar. Heeft een voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “Mandy (2018) recensie”

  1. Denk ik typisch zo’n film die je wel of niet goed vind. Zelf werd ik wel meegevoerd in het geheel, een dromerige, nachtmerrie achtige sfeer met zo nu en dan grappige momenten (zoals die ’80s reclame)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.