Jackie Brown (1997) recensie

Jackie BrownOngeveer 3 jaar na het succes van de misdaadfilm Pulp Fiction, kruipt filmmaker en scenarist Quentin Tarantino opnieuw in de regiestoel om de misdaadthriller Jackie Brown te regisseren. Het is een verhaal dat gebaseerd is op de roman van Elmore Leonard, maar de Reservoir Dogs-regisseur heeft de screenplay van de film zelf geschreven. Zijn invloed is dan ook duidelijk zichtbaar, ondanks dat zijn genoemde voorgaande films een stuk gewelddadiger en bloederiger zijn. Dat neemt niet weg dat Jackie Brown eveneens een dijk van een film is en in mijn recensie lees je waarom.

Pam Grier krijgt na haar mislukte auditie voor een rol in Pulp Fiction alsnog de kans om met Tarantino samen te werken en in Jackie Brown speelt de Foxy Brown-actrice de rol van het titelpersonage. Naast haar baan als stewardess voor één van de kleinste vliegmaatschappijen ter wereld is zij ook werkzaam voor wapenhandelaar Ordell Robbie (Samuel L. Jackson). Ze smokkelt geld voor de gangster, maar het succes is van korte duur als de vasthoudende ATF-agent Ray Nicolette (Michael Keaton) haar inrekent. Jackie krijgt de keuze om mee te werken om de gezochte crimineel in de kraag te vatten of om naar de gevangenis te gaan. Maar er is een derde optie waar niemand op rekent.

De sluwe Jackie schakelt de hulp in van haar borgtocht agent Max Sherry (Robert Forster) en met een sluw plan ziet ze haar kans schoon om een enorm geldbedrag op te strijken en uit de gevangenis te blijven. Maar haar plan is niet zonder gevaren als Robbie en zijn handlanger Louis (Robert De Niro) naar alle waarschijnlijkheid de op borgtocht vrijgekomen medewerkers één voor één om zeep helpen. Maar dat weerhoudt de 44-jarige liefhebster van The Delfonics er niet van om haar plan door te zetten.

Evenals in zijn voorgaande films is het verhaal opgeknipt in de hoofdstukken, maar in tegenstelling tot zijn creaties verloopt Jackie Brown in een chronologische volgorde. Het verhaal vol met oplichterijen en snode plannetjes is intrigerend en de film moet het dan ook meer hebben van de spanning dan van het brute geweld dat we in de eerdere films van Tarantino hebben gezien. Desalniettemin is er in de ruim 2 en een halve uur durende misdaadthriller genoeg ruimte voor onderhoudende en grappige dialogen waarin de uitstekend acterende sterrencast uitstekend tot zijn recht komt. Samuel L. Jackson is helemaal in zijn nopjes als de gevaarlijke wapenhandelaar Ordell terwijl Pam Grier de titelrol meer dan uitstekend invult. Ook de ondersteunde cast met acteurs zoals Robert De Niro, Michael Keaton, Bridget Fonda en Robert Forster, spelen hun rollen voortreffelijk.

Quentin Tarantino’s derde film is zeer onderhoudend en een pareltje dat de liefhebbers van zijn films zullen waarderen. Misschien is het gebrek aan buitensporig geweld en bloederige scènes iets dat je als fan kunt missen, maar de uitstekende dialogen, het geweldige acteerwerk en het goed uitgewerkte verhaal maken Jackie Brown een topper. Ook de fantastische soundtrack met nummers van artiesten zoals The Delfonics, Bobby Womack en The Supremes, past perfect bij deze heerlijke en sfeervolle misdaadthriller van de Inglourious Basterds-regisseur.

Score: 9,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

8 thoughts to “Jackie Brown (1997) recensie”

Geef een reactie