House of Cards - Seizoen 6

House of Cards – Seizoen 6 (2018) recensie

House of Cards - Seizoen 6Als liefhebber van House of Cards keek ik sinds het vijfde seizoen uit naar het zesde deel van de Netflix Original. Ondanks dat hoofdrolspeler Kevin Spacey werd ontslagen en de productie een enorme vertraging opliep. De grote vraag was natuurlijk of House of Cards nog bestaansrecht had na de verdwijning van het belangrijkste sleutelfiguur en ik was zelf enorm sceptisch over het feit dat Robin Wright het gat moest gaan opvullen. Ondanks dat ze haar rol als Francis’ echtgenote Claire altijd prima heeft ingevuld en in seizoen 5 zelfs een grotere rol in het verhaal claimde.

In alle eerlijkheid is het even wennen nu Francis Underwood (Kevin Spacey) overleden is. Claire (Robin Wright) heeft inmiddels het presidentschap in handen en in de eerste aflevering komt direct de belangrijkste vraag aan bod. Hoe is de voormalige president van de Verenigde Staten om het leven gekomen en is er wellicht sprake van een misdrijf. Een vraag die uiteraard niet direct beantwoord wordt om de spanning erin te houden. De makers stappen in ieder geval gemakkelijk over de afwezigheid van de cynische Commander in Chief heen en ligt de focus volledig op Claire’s ontwikkelingen als vrouwelijke president en haar plannen voor een beter Amerika.

In House of Cards – Seizoen 6 krijgt ze het aan de stok met nieuwkomers Anette (Diane Lane) en Bill Shepherd (Greg Kinnear). Invloedrijke zakenlui die als eigenaren van een multinational politieke  druk uitoefenen op de kersverse president. Uiteraard om de winst en de toekomst van het bedrijf veilig te stellen. Hoewel Claire vaak wordt neergezet als een angstige wereldleidster die haar macht ziet krimpen, laat ze vaak aan het publiek weten dat ze wel degelijk een plan heeft om haar doelen te verwezenlijken. Hoewel het voor de serie kenmerkend is dat de vierde wand regelmatig doorbroken wordt, zijn haar uitspraken die aan de kijker zijn geadresseerd minder imponerend en intrigerend als die van Francis.

Toch doet Robin Wright het opnieuw prima als Claire Underwood. De wolf in schaapskleren die geen haar beter is als haar overleden echtgenoot en evenals haar voorganger te maken krijgt met een leger aan vijanden. Daaronder de doortastende journalist Tom Hammerschmidt (Boris McGiver), haar eigen vice-president Mark Usher (Campbell Scott) en zelfs Doug Stamper (Michael Kelly) die altijd de rechterhand van Francis geweest is en er nu alles aan doet om zijn naam te zuiveren. Terwijl Claire juist het onderzoek naar de misdrijven van haar echtgenoot steunt en zichzelf probeert los te weken van alle narigheid wat zich al die tijd heeft afgespeeld.

Met een aantal subverhalen proberen de makers er nog het beste van te maken, maar het zesde seizoen mist toch de pit uit de voorgaande delen. Deels te wijten aan de afwezigheid van Spacey, maar ook door een gebrek aan inspiratie. Aan het einde van de rit worden de verhaallijnen niet naar voldoening afgerond en de kijker wordt dan ook met veel vragen in een zwart gat gegooid. Misschien heeft Netflix de stille hoop dat een terugkeer van de populaire reeks ooit nog een serieuze optie gaat worden en dat er dan voldoende aanknopingen zijn om het weer op te pakken. Maar ik vrees dat er een hevig gebrek aan tijd was om de reeks naar wens af te ronden. Met als resultaat dat House of Cards met slechts 8 afleveringen van circa een uur als een nachtkaarsje uitgaat.

Beoordeling
  • Serie
Verzenden
User Review
1.5 (2 votes)

Advertentie

Paul Hauer

Filmrecensent en eigenaar. Hij kijkt 300 films per jaar en is een fanatieke filmverzamelaar. Heeft een voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “House of Cards – Seizoen 6 (2018) recensie”

  1. Even gewacht met je recensie lezen totdat ik het ook uit had gekeken, maar dit laatste seizoen was echt een teleurstelling en het werkte onvoldoende. Bepaalde plotpunten, zoals het feit dat ze ineens zwanger was, voelden kunstmatig aan en ook het feit dat Doug rechtstreeks tegen de kijker praatte paste niet. Plus dat einde….gaf totaal geen voldoening. Met een titel als House of Cards zou je verwachten dat het kaartenhuis aan het eind instort, maar niet op deze manier.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.