Gremlins (1984) recensie

GremlinsWie wil nou niet een schattig en harig beestje met gigantische puntoren en een schattig stemmetje dat in een houten kistje leeft? Het knuffelgehalte van de Mogwai in Gremlins is gigantisch, maar zo schattig is het nieuwe huisdier van Billy (Zach Galligan) helemaal niet! De Mogwai kan niet tegen zonlicht, vermenigvuldigd zich als hij in aanraking komt met water en waag het niet om het duiveltje in vermomming na middernacht iets te eten te geven!

En in de horror/komedie uit 1984 gaat het natuurlijk helemaal mis. De Mogwai is nog maar net onderdeel van de Peltzer familie of het wezentje wordt nat. Hij produceert 5 soortgenootjes die qua uiterlijk net zo schattig zijn, maar qua karakter een stuk gemener zijn. En als Billy in de maling wordt genomen en de beestjes na middernacht eten geeft, ziet hij de volgende ochtend dat de Mogwai gevangen zitten in smerige cocons die de zolderkamer van de tiener een stuk onaangenamer maken.

Het vervolg is rampzalig. De Mogwai ontwaken uit de vreemde cocons als afschuwelijke en gevaarlijke wezens die de stad flink op stelten zetten. En dat terwijl iedereen bezig is met het Kerstfeest dat aanstaande is. Billy probeert samen met zijn lieftallige collega Kate (Phoebe Cates) de inmiddels in de volksmond genoemde Gremlins tot een halt toe te roepen, maar ze doen meer kwaad dan goed. Het einde voor de stad is nabij en het aantal Gremlins blijft maar groeien!

Gremlins is als je dit zo leest natuurlijk niet de eerste keuze om tijdens de Kerst op te zetten, maar ik vind het een echte Kerstfilm. Ondanks dat er een paar donkere (misschien wel angstaanjagende) scènes aanwezig zijn. De door Joe Dante geregisseerde horror/komedie is dan ook niet geschikt voor het hele gezin, maar een geweldige film voor de oudere des te meer. De film bevat een flinke dosis humor en alles wat de Gremlins doen en veroorzaken is eerder grappig dan huiveringwekkend te noemen. Zelfs als het Scrooge-achtige type Mrs. Deagle (Polly Holliday) op een gruwelijke wijze aan haar einde komt als zij geconfronteerd wordt met de kleine monstertjes.

De film mag inmiddels een klassieker worden genoemd, maar vermaakt nog steeds. De praktische en make-up effecten zijn zeer overtuigend en je kan goed zien dat er kosten noch moeite zijn gespaard om de kijker een vermakelijke film voor te schotelen. Ook het acteerwerk is dik op orde, want de jonge Zach Galligan speelt de rol van Billy prima terwijl ook Hoyt Axton als zijn vader en Dick Miller als zijn norse buurman Murray overtuigen. Maar het zijn de Gremlins die alle aandacht opeisen met hun onstuimige gedrag en op sommige momenten grappige gedrag.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

7 thoughts to “Gremlins (1984) recensie”

  1. Nog altijd één van mijn ‘guilty pleasures’ en zelfs na ik-weet-niet-hoeveel kijkbeurten geniet ik telkens opnieuw evenveel als toen ik hem de eerste keer in de bioscoop zag πŸ™‚

Geef een reactie