Girl (2018) recensie

GirlIk steek niet onder stoelen of banken dat ik het lastig vind om een recensie te schrijven over het Belgisch drama Girl. Niet vanwege het onderwerp van het debuut van regisseur Lukas Dhont, maar om het feit dat het erg lastig te doorgronden is wat hij met deze toch wel spraakmakende film probeert te bewerkstelligen. Ondanks dat is Girl wel een indrukwekkende film die naar mijn mening ook geheel terecht is geprezen. Alleen al door het treffende acteerwerk van de jonge Victor Polster verdient het drama alle lof.

Het verhaal
Lara (Victor Polster) is een jonge tiener die een carrière als professionele balletdanseres ambieert en tot grote vreugde geaccepteerd is door de meest prestigieuze dansschool in Brussel. Maar Lara is geen normale tiener die te maken heeft met alle ongemakken en onzekerheden waar haar leeftijdsgenootjes mee worstelen. Ze is namelijk geboren als man hoewel zij zichzelf als vrouw identificeert. Hoewel haar omgeving meeleeft en haar accepteert om wie zij is, worstelt Lara met haar onzekerheid en de hoge druk van het presteren in haar klas. Hoewel ze in het traject zit om haar transformatie tot vrouw te completeren, gaat het voor haar gevoel te langzaam.

Vol overtuiging
Victor Polster speelt vol overtuiging de rol van Lara en als kijker leef je met haar mee. We kijken continu mee over haar schouder terwijl we getuige zijn van hoe ernstig zij worstelt met haar onzekerheid. En dat terwijl haar klasgenootjes en haar vader Mathias (Arieh Worthalter) alleen maar begripvol zijn en haar in deze lastige levensfase proberen te steunen. Het is allemaal niet genoeg om Lara tot rust te brengen. Vooral in het eerste uur leef je ontzettend met haar mee. Je voelt haar pijn en frustraties. Maar de ommekeer volgt ook vrij snel als Lara een pad bewandelt waar ik persoonlijk minder vrede mee heb.

Geduld is een schone zaak
Als ongeduldig type kan ik mij op dat vlak goed identificeren met Lara, want het gaat haar allemaal niet snel genoeg. Het dwangmatig afplakken van haar geslachtsdeel om zich meer vrouw te voelen en het weigeren van voedsel leveren haar uiteindelijk niets meer dan obstakels op. Met een zware operatie in het vooruitzicht moet het lichaam immers sterk genoeg zijn, maar in haar gedachtewereld probeert ze op die wijze het transformatieproces te versnellen. Desalniettemin is geduld nu eenmaal een schone zaak. Soms kan het gewoon niet sneller dan dat je eigenlijk zou willen.

Afkeer
Op dat moment creëer ik ook afkeer jegens de hoofdprotagonist. Lara transformeert naar mijn mening van een aandoenlijk een sympathiek personage in een verwend nest dat ondanks alle steun en hulp haar eigen plan trekt. Tieners zijn nu eenmaal opstandig en rebels, maar in Girl gaat het wel iets verder dan dat. Lara realiseert zich niet wat zij een ander allemaal aandoet. Hoe haar meegaande vader zich moet voelen wanneer ze haar lichaam ernstig verminkt. Natuurlijk houd ik in het achterhoofd dat Lara het niet makkelijk heeft om op zo’n jonge leeftijd een dergelijk proces te moeten doorstaan, maar dat neemt niet weg dat ik het jammer vind dat Dhont deze weg is ingeslagen. Na afloop heb ik er toch een vieze smaak in mijn mond aan overgehouden.

Beoordeling
  • Film
3.5
Verzenden
User Review
0 (0 votes)