Ghost in the Shell (2017) recensie

Ghost in the ShellIk was al sinds de eerste beelden van Ghost in the Shell nieuwsgierig naar de door Rupert Sanders geregisseerde comicverfilming die sinds vandaag in de bioscoop draait. De film is gebaseerd op de gelijknamige animatiefilm die in 1995 verscheen. En ik heb deze nog niet eerder gezien, dus ik kan er ook niet over oordelen of deze Hollywoodproductie ook maar enigszins in de buurt komt van het origineel. Maar ik kan natuurlijk wel oordelen over deze film en ik liep met een voldaan gevoel de bioscoop uit. In mijn recensie lees je waarom.

Scarlett Johansson zagen we al eerder als stoere chick in films zoals Avengers: Age of Ultron en Captain America: Civil War. In Ghost in the Shell speelt de actrice de rol van Major, een cyborg met een menselijk brein die haar buitengewone vaardigheden gebruikt om de misdaad tot een halt toe te roepen. Maar tijdens het onderzoek naar de mysterieuze Kuze (Michael Pitt) ontdekt Major een afschuwelijke waarheid die haar niet alleen doet twijfelen aan haar eigen bestaan, maar die er ook voor zorgt dat zij het vertrouwen in haar makers verliest.

Tijdens Ghost in the Shell kreeg ik een sterk Blade Runner-gevoel. We zien beelden van een futuristische wereld vol met geavanceerde technologie en high-tech reclameborden die gecombineerd worden met fragmenten van een vervallen ghetto. Manga’s staan per definitie bekend om extravagante beelden en de makers zijn er dan ook in geslaagd om dat in deze potentiële kaskraker te verwerken. Het leveren prachtige beelden op die evenals de bombastische actiescènes en de bijhorende soundtrack van Clint Mansell voor veel kijk- en luisterplezier zorgen.

Maar de verbluffende CGI en prachtige visuele effecten zijn niet de enige pluspunten van Ghost in the Shell, want ook in deze film speelt Scarlett Johansson een geweldige rol. Ze draagt de film grotendeels in haar eentje en ze zet de cyborg met een soort identiteitscrisis uitstekend neer. Het is dan ook jammer dat zij haast de enige is die echt weet te overtuigen, want verder is er niemand die een memorabel personage neerzet. Dat is ook te wijten aan het verhaal dat weinig diepgang heeft terwijl er voldoende materiaal is om zowel een emotioneel geladen Science Fiction film als een visueel spektakel te creëren. Het is ergens jammer dat Sanders overduidelijk heeft gekozen voor het laatste, maar dat neemt niet weg dat Ghost in the Shell een vermakelijke film is. Zeker voor de liefhebbers van bijzondere Science Fiction films.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “Ghost in the Shell (2017) recensie”

  1. Ik heb hier toch wel anders naar gekeken. Ik heb de anime en het vervolg gezien en kon daar moeilijk omheen tijdens het kijken. Genoten van de audiovisuele aspecten en Scarlett, maar dit was me toch te veel een ‘domme’ actiefilm waarin te veel werd voorgekauwd. De anime was intelligenter inhoudelijk, met een sterk filosofische inhoud ook die hier eigenlijk uitblijft.

Geef een reactie