Horrorfilms die wel onder je huid gaan zitten

Afgelopen vrijdag ging de horrorfilm Hereditary in première tijdens de Horror Night bij bioscoopketen Kinepolis. Een film die in de afgelopen periode flink werd gehyped met gedurfde marketingkreten zoals “de engste horrorfilm te allen tijde” en “The Exorcist van deze generatie”. Je moet van goede huize komen wil je deze statements waarmaken en een doorgewinterde horrorliefhebber als ik is wel het één en het ander gewend. Hereditary maakt de hoge verwachtingen dan ook niet waar hoewel Ari Aster’s regiedebuut helemaal geen slechte film is.

Mijn ongezouten mening over Hereditary kun je hier lezen, maar in het kort komt het er op neer dat de horrorfilm niet akelig genoeg is om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De film steekt qua verhaal goed in elkaar en het acteerwerk is uitstekend, maar het gaat niet onder je huid zitten. Je hoeft dan ook niet bang te zijn dat je slapeloze nachten krijgt van de nieuwste bioscoophit. Maar welke films zijn daar nu wel in geslaagd? Want zeg nu zelf, het horrorgenre is in de afgelopen jaren nauwelijks verrijkt met angstaanjagende films. Toch zijn er een aantal films die wel onder je huid gaan zitten en de kijker zonder twijfel een akelig gevoel bezorgt.

De horror/Science Fiction combi Event Horizon is er daar één van. Een akelige en op een aantal momenten huiveringwekkende film die ook echt angstaanjagend is. Het ruimteschip waar de nietsvermoedende bemanningsleden geconfronteerd worden met een kwaadaardige entiteit, is het podium waar dit gruwelavontuur zich afspeelt. De film zorgt nog steeds voor kippenvel. Ondanks dat deze al meer dan 20 jaar oud is. Vooral het fragment en het daarbijbehorende geluid als de bemanningsleden een logvideo bekijken van de oude bemanningsleden die onderworpen worden aan sadistische martelingen, is afschuwelijk.

Vlak na de release van Event Horizon werd de veeleisende horrorliefhebber verrast met de found footage horrorfilm The Blair Witch Project. Een simpele en goedkope productie die in een oogwenk miljoenen omzette en menig kijker slapeloze nachten bezorgde. De film gaat over een groepje tieners die zich in de bossen van Maryland verschansen als zij een documentaire opnemen over de legende de Blair Witch. Maar al gauw wordt het uitje een angstaanjagende survivaltocht als zij worden opgejaagd door een aanwezigheid. Hoewel je niets te zien krijgt en er nauwelijks bloed en gore aanwezig is, is The Blair Witch Project gruwelijk spannend.

In hetzelfde jaar kwam ook de door David Koepp geregisseerde horrorfilm Stir of Echoes uit. Een film die hartkloppingen garandeert en waarin Kevin Bacon op ijzersterke wijze de rol van Tom speelt. De film focust zich vooral op het fenomeen geestverschijningen. Tom begint steeds vaker huiveringwekkende en onheilspellende visioenen te zien en hij is er dan ook snel van overtuigd dat een kwaadaardige entiteit contact met hem wilt maken. Aan hem de taak om uit te zoeken wat de geest van hem wilt en waarom juist hij het doelwit is geworden. Zijn zoektocht levert een film op die een beklemmend gevoel creëert. Het zorgt er op zijn minst voor dat je na het zien van Stir of Echoes geneigd bent om iets vaker achterom te kijken.

Maar voor de echte bloedstollende horrorfilms moeten we verder terug in de tijd. Naar de jaren ’80 en eerder. Natuurlijk explodeerde het genre in deze periode met ijzersterke horrorfilms zoals Hellraiser, Friday the 13th, Halloween en A Nightmare On Elm Street. Maar in de jaren ’80 was er nog een ietwat onderbelichte doch angstaanjagende film die de kijker met het licht aan liet slapen. In de spannende en choquerende horrorfilm The Entity wordt de nietsvermoedende alleenstaande moeder Carla het doelwit van een meedogenloze entiteit. Een wezen dat haar geen seconde met rust laat en het hele gezin terroriseert. Een film die van het begin tot en met het einde de nekharen recht overeind doen staan.

En als we het dan hebben over de engste film te allen tijde dan kom ik al snel uit bij de horrorfilm van regisseur William Friedkin. Wat men ook beweert of schrijft, maar The Exorcist uit 1973 is en blijft voor mij toch wel de engste film uit de geschiedenis. Een film die ik nog steeds moeilijk kan verdragen en al helemaal niet in mijn uppie kijk. Noem mij een watje en lach mij vierkant uit, maar de entiteit die bezit neemt van het onschuldige meisje Regan achtervolt mij nog steeds in mijn nachtmerries. De film is zo goed en stijlvol in elkaar gezet dat je na afloop echt geen oog meer dicht doet. Of er ooit nog een film in de buurt gaat komen van deze klassieker valt te betwijfelen, maar ik vermoed eigenlijk van niet. Daarvoor is deze film te angstaanjagend.

Wat is naar jouw mening de engste horrorfilm te allen tijde en welke films gaan bij jou onder je huid zitten?

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “Horrorfilms die wel onder je huid gaan zitten”

  1. Ik hou het meest van de oudjes. Hellraiser, Nightmare on Elmstreet, Prom Night etc. En dan in 1 keer de hele serie proberen te bingen. Ik vond zelf House of a 1000 corpses best wel spannend.

    1. Ik ook hoor. Er gaat niets boven de classics hoewel die niet (meer) eng eng zijn. 🙂 En House of 1000 Corpses is ook spannend ja. Het vervolg The Devil’s Rejects is ook zo goed.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.