Electric Dreams

Electric Dreams – Seizoen 1 (2017) recensie

Electric DreamsPhilip K. Dick heeft in zijn loopbaan veel intrigerende korte verhalen geschreven. Verhalen die zo interessant zijn dat deze als bron hebben gediend voor sterke Science Fiction films zoals Blade Runner, Total Recall en Minority Report. Hoewel zijn verhalen futuristisch van aard zijn, is het enorm realistisch en hij sneed vaak actuele thema’s aan. Zoals de gevaren van kunstmatige intelligentie, hoe wij als consumenten gehersenspoeld worden door advertenties en hoe onbetrouwbaar de werkelijkheid is. In het eerste seizoen van de sterke serie Electric Dreams komen ook deze thema’s dan ook uitgebreid aan bod.

Electric Dreams is een verhalenbundel. Het eerste seizoen bevat 10 afleveringen van circa 45 minuten die losstaan van elkaar. Een concept dat gekopieerd (en wellicht gedeeltelijk gebaseerd) is van de vergelijkbare Netflix Original Black Mirror. Met de korte verhalen van Philip K. Dick als inspiratiebron. In deze afleveringen ligt niet alleen de focus op de gevaren van geavanceerde technologie, maar ook hoe de mensheid zelf verantwoordelijk is voor de onvermijdelijke ondergang van de wereld. De serie zet de kijker dan ook veelvuldig aan het denken. Twijfelend aan het feit of het wel zo’n goed idee is dat we continu online zijn zodat instanties en bedrijven ons kunnen monitoren en categoriseren. Is kunstmatige intelligentie en automatisering de redding of juist de ondergang van de mensheid? Is de realiteit die wij kennen wel de realiteit? Of is er meer?

Intrigerend en beangstigend. De geschetste werelden in Electric Dreams zijn realistisch of op zijn minst plausibel. Maar het is ook mede te danken aan de mooie special effects en de overtuigende acteerprestaties die de serie zo goed maakt. Er zijn nauwelijks kosten gespaard om de kijker een visueel hoogstandje voor te schotelen terwijl bekende acteurs werden gestrikt om de hoofdrollen te spelen. Daaronder zien we Avengers: Infinity War acteur Benedict Wong in de aflevering “Impossible Planet”, Harry Potter acteur Timothy Spall in de aflevering “The Commuter”, Steve Buscemi in de aflevering “Crazy Diamond”, True Blood actrice Anna Paquin en Terence Howard in de aflevering “Real Life”, Breaking Bad ster Bryan Cranston in de aflevering “Human Is”, Vera Farmiga in de episode “Kill All Others”, Juno Temple in de aflevering “Autofac” en Greg Kinnear in de aflevering “The Father Thing”.

Electric Dreams is een goed antwoord op het succes van Black Mirror en de eerste afleveringen smaken zeker naar meer. Uiteraard is de ene aflevering beter dan de andere, maar gemiddeld genomen zijn de aflevering zoals geschreven sterk, intrigerend en soms beangstigend. Zo nu en dan is er zelfs ruimte voor humor en romantiek terwijl de spanning non-stop aanwezig is. Uiteraard worden referenties naar films die gebaseerd zijn op de verhalen van de Sci-Fi auteur niet achterwege gelaten. De kijker krijgt herkenbare beelden te zien van de vliegende auto’s die ook in Blade Runner te zien waren, maar ook de geavanceerde en gepersonaliseerde advertenties uit Minority Report en de geheugenimplantaten die in Total Recall aan bod komen, ontbreken niet. Electric Dreams (die ook zijn titel te danken heeft aan Philip K. Dick’s bekendste verhaal “Do Androids Dream of Electric Sheep?”) is dan ook meer dan vermakelijke serie. Laat dat tweede seizoen maar komen!

Waardering: 4 uit 5.

4 reacties

  1. OK, fair enough. Ik begrijp dat je voor een bepaald publiek schrijft en er ook voor kiest om niet al te veel op de achtergrond in te gaan. Ik zie de serie als een poging om het werk van PKD aan een groter publiek te tonen, en daarom is het -in mijn ogen- niet mogelijk om de serie en schrijver van elkaar te scheiden. Maar goed, ik ben dan ook een groot PKD fan en weet dat mijn mening gekleurd is. 🙂
    Overigens hebben ze voor de serie niet echt zijn beste werk gekozen, zelfs enkele verhalen die destijds door vele sci-fi publicaties werden afgewezen. Als fan vond ik de serie vermakelijk, met enkele matige en enkele zeer goede afleveringen.

  2. Antwoord op Black Mirror? Dat is een vreemde manier om er naar te kijken, aangezien de verhalen van PKD in de jaren ’50/’60/’70 geschreven zijn. Als je dan toch een vergelijking moet maken, is Black Mirror eerder een variant op de visionaire visie van PKD.
    Vliegende auto’s een referentie naar Blade Runner? Nee, ‘vliegende auto’s’ komen in veel verhalen van PKD voor, het is dus geen enkele referentie naar ander werk.
    Ook is het vreemd om, bij het schrijven van deze recensie, niet dieper op het werk in te gaan van PKD – een van de meest invloedrijke sci-fi schrijvers aller tijden. De voorspellende ideeen en visie van PKD zijn de basis van de serie en in plaats van te focussen op CGI en dat het mooi het er uitziet, staan juist deze ideeen centraal. In plaats daarvan krijgen we een lijstje met acteurs en in welke andere films die gespeeld hebben.

    Ik heb de indruk dat je niet erg bekend met het werk van PKD. Dat is niet erg, maar dan zou je deze recensie eigelijk niet moeten schrijven.

    1. Hoi David, Dank voor je uitgebreide toelichting. Maar ik vrees dat je mijn recensie verkeerd interpreteert. Uiteindelijk wordt hier een product gerecenseerd dat gebaseerd is op het werk van PKD, maar dat heeft verder vrij weinig te maken met de schrijver zelf. Uiteindelijk gaat het erom dat mensen een referentiekader hebben om te kunnen bepalen of de serie de moeite waard is om te gaan kijken. En Electric Deams is nu eenmaal later gemaakt dan de genoemde films die ook op verhalen van PKD zijn gebaseerd. Daarentegen heb je een punt dat het voor iemand die bekend is met PKD en/of een liefhebber van zijn werk is het wat karig is, maar uiteindelijk ligt mijn focus op het product en niet zozeer op de schrijver van de verhalen. Dat zou in mijn ogen meer passen in een artikel over PKD dan in een recensie van 400 tot 500 woorden over een serie die op zijn werk is gebaseerd.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.