Desperado (1995) recensie | DVD

DesperadoJe kunt het niet ontkennen dat de films van Robert Rodriguez enorm overdreven zijn. Expliciete beelden met buitensporig geweld worden niet geschuwd, personages vliegen door de lucht als ze worden neergeschoten en het aantal doden zijn ontelbaar. In 1995 regisseerde de Sin City-regisseur de gewelddadige misdaadfilm Desperado. Met Antonio Banderas in de rol van de wraakzuchtige El Mariachi die met zijn gitaarkoffer vol met wapens de jacht opent op de Mexicaanse misdaadkoning Bucho (Joaquim de Almeida). Onzinnig en gewelddadig. Zoals een authentieke Rodriguez hoort te zijn.

Vanaf de eerste minuten wordt het al duidelijk dat Desperado vol zit met de hierboven omschreven fragmenten. Het gaat er niet mild aan toe en de bloedspetters vliegen in het rond. Verhaaltechnisch heeft de film dan niet zoveel te bieden, maar daar draait het ook niet om in een wraakfilm als deze. Evenals de protagonist wil de kijker bloed zien en aan die wens wordt ruimschoots voldaan. Verpakt in een sfeervolle prent die uitblinkt in puik acteerwerk, mooie make-up en special effecten en een sterke passende soundtrack.

Antonio Banderas bewees niet veel eerder dat hij de rol van een krankzinnige moordenaar meer dan uitstekend kan invullen toen hij tegenover Sylvester Stallone kwam te staan in de vermakelijke actie/thriller Assassins. In Desperado doet hij het nog eens dunnetjes over als de koelbloedige doch levensgevaarlijke gitaarspeler die in zijn zoektocht naar de Mexicaanse misdaadkoning Bucho een spoor van lijken achterlaat. Maar ook Joaquim de Almeida en Salma Hayek spelen uitstekend de rollen van El Mariachi’s doelwit Bucho en handlanger Carolina. Terwijl er ook leuke bijrolletjes zijn weggelegd voor Steve Buscemi, Danny Trejo en Rodriguez’ maatje Quentin Tarantino.

Door de grappige dialogen en de overdreven slachtpartijen is Desperado haast een hommage aan de klassieke spaghettiwestern. Maar dan wel in een modern jasje gestoken tot groot genoegen van de liefhebbers van dit soort films. Maar Desperado is niet voor een breed publiek gemaakt, want daar mist de film de nodige diepgang en realisme voor. Het is entertainment pur sang en zo onzinnig dat je zelfs bij de beelden van rondslingerende ledematen en smerige bloedfonteinen in de lach schiet. Ik houd ervan en daarom is naar mijn mening de door Robert Rodriguez geregisseerde film uniek in zijn soort.

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie