Creed (2015) recensie

CreedJe denkt automatisch aan Rocky Balbo als je aan boksfilms denkt. Het personage dat door Sylvester Stallone is verzonnen en is vertolkt was in de periode van 1976 tot en met 2006 in maar liefst zes films te zien waarin de voormalige woekeraar zich van een nobody opwerkt tot een levende bokslegende, maar ook diepe dalen kent. Na het afsluitende Rocky Balboa in 2006 vond de actieheld uit de jaren negentig het wel welletjes, maar door de overtuigende kracht van regisseur Ryan Coogler besloot Sly om nogmaals in de huid te kruipen van het beroemde personage in de boksfilm Creed.

De titel slaat op Rocky’s eerste en misschien wel belangrijkste tegenstander Apollo Creed die uiteindelijk in de ring kwam te overlijden toen hij het opnam tegen de Russische vechter Drago. Vlak na zijn dood werd zijn zoon Adonis (Michael B. Jordan) geboren en de jonge bokser verlaat zijn ouderlijke huis om in training te gaan bij de beste vriend van zijn vader. Ondanks dat Rocky nog altijd druk is met het runnen van zijn restaurant Adrian’s en zijn oude boksclub niet meer heeft bezocht, besluit hij om de gretige Adonis te trainen en klaar te stomen voor de strijd tegen de in opspraak geraakte Engelse wereldkampioen Pretty Ricky Conlan (Tony Bellew).

In Creed draait het dan ook vooral om de relatie tussen Rocky en de jonge Adonis die op een voortreffelijke wijze wordt gespeeld door Michael B. Jordan. Hij kent niet alleen uiterlijke overeenkomsten met Carl Weathers die in de Rocky-films de rol van Apollo heeft gespeeld, maar ook in zijn doen en laten kun je zien dat Adonis een zoon van de voormalige bokskampioen is. En de relatie komt in de film regelmatig onder druk te staan als Adonis het niet helemaal eens is met hoe Rocky omgaat met een aantal belangrijke zaken. Ik wil verder niets verklappen, want ik vind dat je dat zelf moet ervaren. En natuurlijk wordt de kijker in de slotfase en zoals het hoort getrakteerd op een spectaculaire bokswedstrijd!

In ieder geval is Creed een meer dan uitstekende film geworden die prima past bij de voorgaande films over Rocky Balboa. Echter is het niet meer realistisch te noemen dat de zeventigjarige Sylvester Stallone op miraculeuze wijze terugkeert in de ring en daarom verschuift de focus naar de jonge Adonis terwijl Rocky als zijn coach in de hoek staat. Dat neemt niet weg dat het grotendeels te danken is aan Stallone dat Creed een mooie sportfilm is, want hij speelt de rol waar hij zo beroemd mee is geworden opnieuw fenomenaal. Er zijn zelfs emotionele momenten waarbij ik een brok in mijn keel kreeg. Laten we dan ook hopen dat Rocky blijft voortbestaan en dat er meer films van dit kaliber volgen. Want die zijn naar mijn mening meer dan welkom.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

7 thoughts to “Creed (2015) recensie”

Geef een reactie