Close Encounters of the Third Kind

Close Encounters of the Third Kind (1977) recensie

Hoe zou het zijn om contact te maken met buitenaards leven? Bestaan buitenaardse wezens überhaupt wel en zo ja, zijn ze dan vriendelijk of vijandig? Je moet er toch niet aan denken dat het wezens zijn die de mensheid willen vernietigen zoals dat in Independence Day het geval is. Inmiddels weten we wel het één en het ander over buitenaards leven en ruimtereizen, maar in 1977 was dat natuurlijk nog niet het geval. Maar dat weerhield Steven Spielberg er niet van om één van de mooiste en realistische Science Fiction films die ooit gemaakt is te regisseren. En Close Encounters of the Third Kind staat volledig in het teken van het eerste contact met buitenaards leven.

Wat Close Encounters of the Third Kind zo goed maakt is de opbouw van de spanning, want pas in de slotfase komt men in de film tot de ontdekking wat de bedoelingen zijn van de buitenaardse bezoekers. Het begint allemaal met Roy Neary (Richard Dreyfuss) die op weg naar een klus getuige is van vreemde objecten die door de lucht vliegen terwijl er al ietsje eerder in de film te horen is hoe de vluchtleidingen de piloten begeleiden tijdens hun confrontatie met onverklaarbare objecten. Het moge duidelijk zijn dat er iets gaande is.

Ook Jillian (Melinda Dillon) is getuige van vreemde flitsen en als haar zoontje tot overmaat van ramp verdwijnt, is de moeder vastberaden om uit te zoeken wat er aan de hand is. Al snel krijgt zij evenals Roy visioenen van een vreemde vorm en ze doen er dan ook alles aan om uit te zoeken wat het doel is. Het wordt een obsessie die hen uiteindelijk naar de berg Devil’s Tower voert. Terwijl Roy en Jillian de handen ineen slaan om het mysterie te ontrafelen, treft het Amerikaanse leger de nodige voorbereidingen voor een mogelijke landing van een U.F.O..

Als kijker blijf je geboeid kijken naar de gebeurtenissen op het scherm en de betoverende soundtrack van Spielberg’s vaste componist John Williams is werkelijk fenomenaal. Ook de vijf tonen die uiteindelijk als communicatiemiddel dienen zullen je nog lang bijblijven na het zien van Close Encounters of the Third Kind. Dat de film indruk maakt is grotendeels te danken aan het zeer overtuigende acteerwerk van Dreyfuss en Dillon hoewel de kijker ook op een aantal prachtige special effects wordt getrakteerd. Met in het achterhoofd houdende dat de film al in 1977 is gemaakt, is dat natuurlijk een geweldige prestatie. Maar je kunt het ook wel aan de Jaws-regisseur toevertrouwen om een klassieker van dit formaat te maken. En dat Close Encounters of the Third Kind een klassieker van formaat is staat als een paal boven water.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

5 gedachten over “Close Encounters of the Third Kind (1977) recensie

Geef een reactie