C’est la Vie (2017) gastrecensie

C'est la vieNa intouchables hadden filmmakers Olivier Nakache en Éric Tolédano een grote uitdaging. De grootste franse bioscoophit aller tijden evenaren was namelijk niet makkelijk. Die grote druk leek hen ook te veel te worden wanneer je de opvolger Samba zag. Er werd net iets teveel geprobeerd een soort 2e Intouchables te maken, wat uiteraard nooit slim is. Die film was prima, maar haalde het niet bij zijn voorganger. Voor hun nieuwste film tappen ze daarom uit een ander vaatje, C’est la vie biedt echter wel twee zaken die ook de 2 ander genoemde film hadden, namelijk plek voor een lach en een traan.

In C’est la vie volgen we Max (Jean-Pierre Bacri), die een bedrijf runt dat bruiloften van A tot Z organiseert voor haar klanten. Het toneel van deze bruiloft is een middeleeuws kasteel met al zijn voor- en nadelen. Voeg een groot personeelsbestand met komische types toe aan een klant die werkelijk het bloed onder iedereen zijn nagels vandaan haalt en je hebt een goed uitgangspunt voor een feel good film. Met dat woord kan je deze film dan ook prima typeren, de film is namelijk echt leuk. Onder het oppervlak keren natuurlijk ook hier maatschappelijke thema’s terug: Zo zijn de allochtone medewerkers precies de mensen die niet op de loonlijst staan én zijn er veel culturele verschillen zichtbaar, waar het duo ook in de eerder genoemde films succes mee boekten. Het blijft echter wel vooral aan de oppervlakte, waardoor je geen enkel karakter (op Max na) leert kennen. Ook zijn de grappen soms wel erg gemakkelijk, wat het niet minder leuk maakt overigens.

Het sterke van C’est la Vie is het collectief. Het ensemble aan acteurs werkt goed samen en vorm een grappige en soms ontroerende dynamiek. Ook zitten er een paar erg sterke scenes in de film, zoals een scene wat voor de vrij irritante bruidegom een letterlijk hoogtepunt moet worden. Het is dan ook het samenspel tussen de karakters, de setting, de goed geschreven grappen en menselijke aspecten die van C’est la Vie een film maken die zeker de moeite waard is en waarmee het duo regisseurs laat zien dat ze zeker geen eendagsvlieg zijn.

Bestel via bol.com en steun Filmliefhebber.com

 DVD algemeen

4 thoughts to “C’est la Vie (2017) gastrecensie”

  1. Ik vond juist wel dat je de karakters goed leerde kennen. Op een gegeven moment wist je al hoe iemand ging reageren, omdat hij of zij dat eerder ook al zo deed. Bijvoorbeeld die allochtoon die altijd pas later in de gaten had wat er aan de hand was. Of Max zijn schoonbroer, die nogal een taalpurist was. Ik vond dat wel knap. Voor het overige ben ik het helemaal met je eens. Gewoon een fijne film met een mooi hoogtepunt erdoor. Prachtig nummer ook.

  2. Ik vond dat de film te vaak tussen flauw en grappig inzat, maar heb me over de breedte redelijk vermaakt. Die laagjes drama waren zo oppervlakkig en standaard dat het best bij komedie had mogen blijven. Overigens, je zou als vrouw maar met zo’n pannenkoek trouwen…

  3. Ik heb er geen moment om kunnen lachen, echt een vreselijke film. Daarbij komt dat het licht in de zaal vlak na begin aanging en dat zeker 10 minuten duurde voordat ze het door hadden. Toen het licht weer uit was ging de airco op de hoogste stand. Brr (Amersfoort )

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.