Café Society (2016) recensie

Café Society
De films van Woody Allen zijn bijzonder. Met films zoals Irrational Man en Midnight in Paris liet de tachtigjarige New Yorker al zien dat er geen complex verhaal nodig is om de kijker te entertainen. Zolang het acteerwerk maar op orde is, de film uitblinkt in prachtige decors en kostuums en het verhaal onderhoudend genoeg is om de interesse van het publiek vast te houden. Met de eerder genoemde films is dat prima gelukt, maar hoe zit dat met Café Society?

Het romantisch drama dat door Allen is geschreven en is geregisseerd gaat over die ene liefde die ontkomen is. De jonge Bobby (Jesse Eisenberg) ruilt zijn saaie leven in Brooklyn in voor een tumultueus leven aan de westkust. Hij gaat in dienst bij het succesvolle bureau van zijn invloedrijke oom Phil Stern (Steve Carell) en tijdens zijn eerste dag ontmoet hij de beeldschone Vonnie (Kristen Stewart). De vrouw waarmee hij oud wilt worden. Ondanks dat Vonnie ook gevoelens heeft voor Bobby is er een probleem. Want zij is ook verliefd op zijn succesvolle oom en haar baas Phil.

Terwijl de feestjes met de meest invloedrijke individuelen in de high society van Los Angeles onverbiddelijk doorgaan, krijgt Bobby heimwee naar New York en het duurt dan ook niet lang voordat hij vertrekt. Maar Vonnie is geen moment uit zijn gedachten. Zelfs niet als hij in Brooklyn een succesvolle nachtclubmanager wordt, trouwt met de beeldschone Veronica (Blake Lively) en een kindje krijgt.

Met een korte speelduur van iets meer dan 90 minuten is Woody Allen gedwongen om delen in het verhaal over te slaan. Dat wordt prima opgelost door voice-overs die hij zelf heeft ingesproken en zo wordt de kijker bijgepraat als het verhaal een paar maanden of jaren overslaat. Een prima oplossing en het gaat ook niet ten kosten van het verhaal dat verder goed wordt verteld. De beelden van het straatbeeld in de jaren ’30, de belachelijke luxueuze villa’s, de kostuums en de succesvolle New Yorkse nachtclub zijn prachtig terwijl het acteerwerk dik op orde is.

En ondanks dat het verhaal simpel is, is dit onderhoudend genoeg om de kijker te vermaken. Een simpel en ietwat verdrietig liefdesdrama gaat er altijd wel in als koek. Zeker als dat op een op sommige momenten klunzige en komische wijze wordt verteld. Café Society zal weliswaar niet bestempeld worden als beste cinema dat ooit is gemaakt, maar vermakelijk is de door Woody Allen geregisseerde film zeker. Paradiso heeft eveneens goed werk geleverd door de film op een kwalitatief goede DVD uit te brengen. Desalniettemin is de afwezigheid van interessante extra’s een minpuntje.

Score: 7,0

Met dank aan Remain In Light voor het DVD recensie-exemplaar.

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 thoughts to “Café Society (2016) recensie”

  1. Nu ik er zo aan terugdenk, vind ik de film nu ook beter dan toen ik hem in de bioscoop zag. Woody Allen is toch wel een soort van fenomeen. Elk jaar weer een film uitbrengen en altijd met zijn eigen handtekening. Oké, de ene keer werkt dat beter dan de andere keer, maar cinematografisch zit het altijd erg goed in elkaar.

  2. Ik heb ook genoten van het tijdsbeeld, het acteerwerk (Blake Lively!) en de mooie decors. Verder niet enorm hoogstaand, maar dat hoeft van mij ook niet per se.

      1. Dat kan natuurlijk. Ik vind dat ze enorm veel uitstraling heeft, en met overtuiging speelde hier. Eisenberg en Stewart waren nooit zo mijn favoriete acteurs (overacting respectievelijk de verkeerde filmprojecten), maar beiden verrasten hier wel positief.

        1. Dat overacting ben ik helemaal met je eens! Vooral van Eisenberg, maar dat paste ergens enorm goed bij deze rol, omdat (en let’s face it) Bobby gewoon een kneus is die denkt het op eigen houtje te kunnen maken, maar uiteindelijk met veel kruiwagenwerk een goede boterham weet te verdienen. ****spoiler alert**** dat eerste feestje bij zijn oom thuis waar hij voor het eerst wat bekende mensen ontmoet. Dat was zo ongemakkelijk. Ook voor de kijker. Toen vond ik dat zijn overacting goed van pas kwam.

Geef een reactie