Blade Runner 2049 (2017) recensie

Blade Runner 2049In 1982 verscheen de spannende en mysterieuze Science Fiction Blade Runner in de bioscoop. Een film die flopte, maar ook razendsnel een cultstatus verwierf. Ruim 35 jaar later verschijnt dan ook eindelijk het langverwachte vervolg dat meerdere malen werd uitgesteld. Naast Ryan Gosling werd ook routinier Harrison Ford gestrikt om opnieuw in de huid te kruipen van Blade Runner Deckard, regisseur Ridley Scott is als producent bij het project betrokken en niemand minder dan Denis Villeneuve mocht de regie voor zijn rekening nemen. Succes gegarandeerd zou je zeggen, maar is dat ook zo?

Als fan van de eerste Blade Runner kijk ik toch met kritische ogen naar de film van Villeneuve. In tegenstelling tot zijn eerdere films is Blade Runner 2049 eenvoudig te volgen. Het verhaal draait om Agent K (Ryan Gosling) die een mysterieus geheim ontdekt en daardoor genoodzaakt is om de verdwenen Blade Runner Deckard (Harrison Ford) op te sporen. Zijn zoektocht naar de vermiste oudgediende gaat gepaard met veel tegenstand in de persoon van Luv (Sylvia Hoeks), de persoonlijke assistente van replicant fabrikant Niander Wallace (Jared Leto).

In Blade Runner 2049 probeert men het oude met het nieuwe te verweven. Een truc dat prima werkte in films zoals Jurassic World en Star Wars Episode VII The Force Awakens, maar met Blade Runner lijkt dat toch iets lastiger te zijn. De meeste mensen hebben waarschijnlijk het eerste deel niet gezien (of zijn deze gedeeltelijk vergeten) en zij lopen dan ook het risico dat zij een hoop verwijzigingen niet snappen. Was het misschien niet beter geweest om het oude verhaal compleet los te laten?

Daarnaast mag (en moet het misschien zelfs) gezegd worden dat de ontbrekende betoverende soundtrack van Vangelis een gemis is. Voor mij persoonlijk droeg deze soundtrack een hoop bij aan de bijzondere sfeer van die jaren ’80 film. Dat neemt niet weg dat de elektronische soundtrack vol pulserende klanken van componist Hans Zimmer niet passend is. In tegendeel zelfs! En ik heb volop genoten van de fenomenale special en visual effects en het voortreffelijke acteerwerk van Ryan Gosling die zich zeer op zijn gemak lijkt te voelen als Blade Runner K.

Maar ik had toch verwacht dat ik zou worden weggeblazen en dat is niet helemaal gelukt. Ik heb mij geen seconde verveelt en het verhaal is pakkend genoeg om de interesse van de kijker vast te houden. Echter is de film niet zo magisch als het eerste deel uit 1982. Iets waar ik stiekem wel op had gehoopt. Desalniettemin mag ik Blade Runner 2049 geen teleurstelling noemen, want over het complete jaar genomen behoort deze zeker tot een van de toppers. Maar om de klassieker van zijn troon te stoten had men toch iets meer uit de kast moeten trekken.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

3 thoughts to “Blade Runner 2049 (2017) recensie”

Geef een reactie