Batman Forever

Batman Forever (1995) recensie

Batman ForeverNadat wij Adam West in zijn pyjamabroek zagen rondrennen als Batman, kwam regisseur Tim Burton aan het einde van de jaren ’80 en in het begin van de jaren ’90 met de iets serieuzere films Batman en Batman Returns. Steengoede films waarin de gevleugelde wreker Gotham City beschermt tegen schurken zoals de Joker, Penguin en Catwoman. Nadat hij al tweemaal de cape van multimiljardair Bruce Wayne en diens alter-ego Batman had gedragen, droeg Michael Keaton in 1995 zijn batarang over aan Val Kilmer die het in de door Joel Schumacher geregisseerde actiefilm Batman Forever opneemt tegen zijn geduchte vijanden.

Gotham City leeft in angst nu Harvey Two-Face (Tommy Lee Jones) en zijn goons de boel op stelten zetten. Batman (Val Kilmer) probeert al jaren de maniakale crimineel te stoppen, maar zijn pogingen zijn tevergeefs. Nu Two-Face verantwoordelijk is voor de dood van de ouders van circusartiest Dick Grayson (Chris O’Donnell), is Batman vastberadenere dan ooit om hem te stoppen. Daarbij krijgt hij hulp van zijn trouwe butler Alfred (Michael Gough), psychiater Chase (Nicole Kidman) en de talentvolle Dick. Maar een simpele klus wordt het niet als Two-Face de handen ineen slaat met Gotham’s nieuwste crimineel The Riddler (Jim Carrey).

Met Batman Forever neemt de studio afscheid van de duistere films van Burton en moest er meer balans komen tussen de serieuzere Batman die door Michael Keaton werd gespeeld en de Batman die Adam West jarenlang heeft vertolkt. Met als resultaat een vermakelijke actiefilm waarin ruimte is voor kleurrijke decors, bombastische actiescènes en humor. Val Kilmer doet het prima als Bruce Wayne en Batman terwijl de schurken op een uitstekende wijze worden ingevuld door routinier Tommy Lee Jones en komiek Jim Carrey. Laatstgenoemde heeft een aardige vinger in de pap als het aankomt op de grappige momenten die in overvloed aanwezig zijn.

Ruim 20 jaar na de eerste vertoning is Batman Forever nog steeds een vermakelijke Batman-film hoewel de effecten iets gedateerd zijn. Inmiddels zijn wij als veeleisende kijkers en fans getrakteerd op de ijzersterke Dark Knight Trilogy van Christopher Nolan en dan is het lastig om de film uit 1995 nog serieus te nemen. Echter mogen we ook geen appels met peren vergelijken. In zijn tijd was de film van Schumacher goed genoeg om volle zalen te trekken en om enigszins in de buurt te komen van de films die Tim Burton eerder regisseerde. Daarom is het ook nog steeds een van mijn favorieten en misschien wel in alle eerlijkheid een guilty pleasure?

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.