Assassin’s Creed (2016) recensie

Assassin's CreedAls liefhebber van games houd ik altijd weer mijn hart vast als de filmwereld weer met het briljante idee komt om een franchise naar het grote witte scherm te brengen. De meeste gameverfilmingen zijn helaas niet zo goed hoewel ik er mij prima mee kan vermaken. Toch raakte ik eventjes in paniek toen ik een poosje terug las dat er een film zou komen van Assassin’s Creed, een game waar ik echt enorm verslaafd aan ben! Ik heb dan ook nog geen deel overgeslagen en zelfs de iets mindere delen zoals Unity en Syndicate heb ik echt volledig uitgespeeld. Mijn eerste reactie was dan ook ‘blijf er van af!’, maar ik was tegelijkertijd ook enorm nieuwsgierig.

Gisteren ging ik dus met enige scepticisme naar de CineMec in Utrecht om de door Justin Kurzel geregisseerde actie/fantasy te bewonderen. De eerste geluiden die ik tot op dat moment hoorde waren enorm gemengd en ik ging er dan ook met lage verwachtingen heen. Als ik eenmaal met een piepkleine zakje M&M’s in de zaal heb plaatsgenomen begint het spektakel en het begint ook goed! De makers geven in de beginfase gelijk gas en we leren in een paar minuten het hoofdpersonage Cal Lynch (Michael Fassbender) kennen. Cal wordt door de geheimzinnige organisatie Abstergo ingelijfd om plaats te nemen in de geavanceerde machine de Animus die hem in staat stelt om de herinneringen van zijn 500 jaar oude voorouder Aguilar te herleven.

Het doel van wetenschapper Sofia Rikkin (Marion Cotillard) is om haar machine te laten slagen terwijl haar vader en CEO van Abstergo Dr. Rikkin (Jeremy Irons) maar één doel voor ogen heeft. Als tempelier zoekt hij al jaren naar de appel van Eden, een magisch artefact dat de tempeliers al jaren willen bemachtigen, maar voor het laatst in het bezit van de assassijn Aguilar is geweest. Aguilar had als sluipmoordenaar de taak om de tempeliers af te troeven en het artefact te beschermen. En tot op de dag van vandaag wordt die strijd nog steeds geleverd door de geheime credo van de Assassijnen. Rikkin wil dan ook door middel van Cal de locatie van de appel ontdekken om de oorlog tussen de tempeliers en de assassijnen voor eens en altijd te stoppen.

Het verhaal heeft dus veel raakvlakken met de games, maar het staat verder compleet los van de avonturen die assassijnen zoals Altaïr en Ezio hebben beleefd. Toch blijven de makers trouw aan de populaire franchise en zo worden we getrakteerd op prachtige gevechten tussen de indrukwekkende assassijnen en de bloeddorstige tempeliers. Vooral de scènes die zich in het verleden afspelen zien er gelikt uit. De decors, de kostuums en de Spaanssprekende personages zijn enorm indrukwekkend en deze roepen dan ook echt het sfeertje op dat ook zo nadrukkelijk in de games aanwezig is. En natuurlijk zien we regelmatig hoe de sluipmoordenaars ontkomen door op hoge gebouwen te klauteren en ook de kenmerkende ‘Leap of Faith’ ontbreekt niet. Helaas zijn de scènes in het heden minder interessant hoewel de makers nog hebben geprobeerd om het lab van Abstergo en de wijze waarop Cal plaatsneemt in de Animus zo interessant mogelijk te maken.

Dat de film grotendeels uit praktische make-up en special effects bestaat is bewonderenswaardig te noemen, maar ook het acteerwerk verdient een voldoende op het rapport. Vooral Marion Cotillard overtuigt in de rol van Sofia terwijl Michael Fassbender de dubbelrol van Cal en assassijn Aguilar uitstekend invult. Jeremy Irons had van mij als tempelier wel iets meedogenlozer mogen zijn en acteurs zoals Brendan Gleeson, Denis Ménochet en Ariane Labed hadden van mij wel iets meer schermtijd mogen krijgen ondanks dat ze de rollen van Cal’s vader Joseph, Abstergo’s security officer McGowen en assassijn Maria prima spelen.

En dan het eindoordeel, want Assassin’s Creed heeft dus veel pluspunten en een paar minpunten. Ik heb er in ieder geval van genoten, want de makers blijven dichtbij de games en er zijn tientallen verwijzingen die de film net iets leuker maken. Maar daar ligt dan ook gelijk het probleem voor de eerste blockbuster van het jaar, want het is een film voor de fans. Als je niets met de Assassin’s Creed games hebt dan kan de film al snel veroordeeld worden als een warrige actiefilm waarin weinig wordt uitgelegd. Ik had ook liever iets meer geweten over het verleden van Cal, Aguilar of de Abstergo wetenschappers, maar de makers hebben gekozen om gelijk vol gas te gaan en met het verhaal van de game als basis een spektakelfilm te creëren. En hoewel ze daar prima in zijn geslaagd snap ik de kritiek van de massa wel. Er had misschien iets meer ingezeten hoewel ik als fan enorm tevreden ben met deze goede gameverfilming.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “Assassin’s Creed (2016) recensie”

  1. Ik denk inderdaad dat het misschien erg zal meewerken als je fan bent van de games en de storyworld. Ik schrok eigenlijk een beetje van het warrige scenario. Een onnodig complex verhaal met veel verwijzingen die voor de ‘onwetende’ kijker heel willekeurig kunnen overkomen. Tegelijk erg oppervlakkig gebracht, omdat de nadruk op de actie ligt. Ook acteerwerk vond ik ondermaats, Fassbender, Irons en Cotillard wekten alledrie de indruk dit filmpje ‘even’ tussendoor te doen. Kan er ook aan liggen dat hun personages wat eendimensionaal waren.

    1. Dat warrige komt dus voort uit het feit dat je de games niet kent. Voor mij was het dus allemaal enorm logisch en goed te volgen, maar ik ken de games ook door en door. 🙂 Karakters waren inderdaad eendimensionaal, maar dat zag ik niet als minpunt. In een film als deze vind het niet nodig om de karakters meer diepgang te geven dat vervolgens weer ten koste kan gaan van de actie en de spanning.

Geef een reactie