Aquaman (2018) recensie

Aquaman_ps_1_jpg_sd-low_©-2018-Warner-Bros-Ent_All-Rights-ReservedAquaman is alweer de zesde film uit het DC Extended Universe. Een franchise die toch te kampen heeft met soms verwoestende recensies en tegenvallende resultaten. Terwijl het Marvel Cinematic Universe de ene na de andere kaskraker aan de indrukwekkende lijst van superhelden films toevoegt. Voor mij persoonlijk was het erop of eronder voor Aquaman hoewel ik enigszins genoten heb van Wonder Woman en Justice League. Een stille hoop dat het nog goed gaat komen met het universum waar bekende superhelden zoals Batman en Superman deel van uitmaken. Maar is Aquaman dan ook een stap in de goede richting of moeten we toch voorzichtig gaan denken aan een vroegtijdig einde van het DCEU tijdperk?

Het verhaal
Nadat hij samen met zijn collegae superhelden de schurk Steppenwolf tot een halt toe heeft geroepen, probeert Arthur Curry (Jason Momoa) zijn leven aan de oppervlakte op te bouwen. Maar er heerst onrust in Atlantis. De gezonken stad waar hij vandaan komt en waar de bewoners gebukt gaan onder het schrikbewind van zijn wraakzuchtige halfbroer Orm (Patrick Wilson). Orm is vastberaden om de 7 onderwaterrijken te verenigen en een oorlog tegen de bewoners aan de oppervlakte te ontketenen. Daarom schakelt Prinses Mera (Amber Heard) de hulp in van Arthur die inmiddels beter bekendstaat als de Aquaman en de kracht bezit om een bloederige oorlog te voorkomen.

Momoa in zijn nopjes
Jason Momoa was in Batman v. Superman: Dawn of Justice al even kort te zien als Aquaman terwijl hij in Justice League zich aansloot bij de superhelden formatie en ten strijde trok tegen de oppermachtige Steppenwolf. In de door James Wan geregisseerde film staat Aquaman er in zijn eentje voor. Verwijzigingen naar de gebeurtenissen in de overige 5 films zijn er nauwelijks terwijl de focus volledig op Aquaman en Atlantiërs zoals Prinses Mera, Koning Orm, Vulko (Willem Dafoe) en Koning Nereus (Dolph Lundgren) ligt. De veelzijdige cast heeft overduidelijk veel plezier in het spelen van de uiteenlopende rollen, wat dan ook de kwaliteit van Aquaman ten goede komt.

Bombastisch spektakel
Maar de kracht van Aquaman zit toch echt in het bombastische spektakel dat al snel begint en waar geen einde aan lijkt te komen. Prachtige special effects en CGI-animaties worden in een rap tempo op de kijker afgevuurd terwijl er genoeg ruimte is om het verhaal iets meer diepgang te geven. Naast het ietwat simpele verhaal over de oorlog die dreigt uit te breken leert de kijker ook meer over Arthur, zijn afkomst en zijn moeizame relatie met Atlantis. Daarnaast moet ik toch een lovend woordje schrijven over de geweldige soundtrack die een heerlijke ’80’s vibe teweegbrengt en dan ook perfect aansluit bij de prachtige beelden van de onderwaterwereld. Aquaman is dan ook een uitstekende DCEU film waar we lang op hebben moeten wachten.

CGI-soep verleden tijd
Hoewel de voorgaande films zowel plus- als minpunten hebben en overwegend vermakelijk zijn, is het voor mij voor het eerst dat ik echt met een zeer positief gevoel de bioscoop verliet. Wellicht had de studio er beter aan gedaan om horror regisseur James Wan eerder aan boord te halen, want hij heeft het tij doen keren. Hoewel er nog steeds een vloedgolf aan CGI-animaties aanwezig is, behoort de fel bekritiseerde CGI-soep uit de voorgaande delen eindelijk tot het verleden terwijl ik geen moment een gevoel had dat de film te langdradig is. Ondanks dat ik wel kritisch moet zijn op de rol van Yahya Abdul-Mateen II die naar mijn mening als de schurk Black Manta weinig indruk maakt. Maar dat is een minpuntje dat ik uiteindelijk graag voor lief neem.

Beoordeling
4
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Advertentie