Alien: Covenant

Alien: Covenant (2017) recensie

Als liefhebber van Science Fiction films kan ik een uitnodiging voor de persvoorstelling van Alien: Covenant natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan en vanmiddag ging ik dus naar Amsterdam om de door Ridley Scott geregisseerde horror/scifi te kijken. Ik weet niet of het de schuld is van het heerlijke zonnetje of dat mijn verwachtingen gewoon te hoog waren, maar ik kwam er niet lekker in. De film voldoet dan ook niet aan mijn verwachtingen.

Het laatste wat ik wil is om een recensie vol met spoilers op het Internet te deponeren dus deze recensie is naar mijn mening spoiler vrij. Maar lees vooral niet verder als je echt helemaal niets wil weten van Alien: Covenant. Het vervolg op Prometheus uit 2012, dat weer een prequel is op het zenuwslopende Alien uit 1979, is nog steeds een prequel op de klassieker. Volg je het allemaal nog? Alien: Covenant gaat dus verder waar Prometheus eindigt en deze keer krijgt het publiek meer informatie over hoe we uiteindelijk op het punt belanden dat nietsvermoedende ruimtereizigers voor het eerst in contact komen met de moordlustige en smerige Xenomorphs.

Het tempo in Alien: Covenant ligt erg laag en het duurt wel even voordat de hel losbarst. Het is het moment waar je als liefhebber op wacht, maar eerst moeten we uitgebreid kennis maken met de kolonisten die ontwaken uit een hyperslaap en een vreemd signaal oppikken. Na veel discussie en onnodig veel subplots besluiten ze uiteindelijk om naar de locatie van het signaal af te reizen. Zo belanden ze op de planeet waar het meedogenloze ras van buitenaardse gedrochten de dienst uitmaakt en het heeft dan ook niet lang nodig voordat hoofdrolspelers Billy Crudup, Michael Fassbender en Katherine Waterston oog in oog komen te staan met deze slijmerige monsters.

De confrontaties zijn smerig en bloederig en Ridley Scott laat het dan ook niet achterwege om de kijker zo nu en dan een heerlijke expliciete scène voor te schotelen als de Xenomorph een nieuw slachtoffer in zijn vizier heeft. Overigens ziet het wezen er weergaloos uit, maar anno 2017 mag je ook niet minder verwachten. De CGI-animaties zien er evenals de visuele en make-up effecten uitstekend uit! Het is jammer dat de kwaliteit van het acteerwerk soms iets te wensen overlaat en dat er totaal geen emotionele band met de personages tot stand komt. Met uitzondering van Michael Fassbender die de rol van de synthetische Walter uitstekend speelt.

Alien: Covenant is naar mijn mening niet de weergaloze prequel geworden waar ik wel op had gehoopt. Door het lage tempo en het zwakke acteerwerk is de spanning soms ver te zoeken, maar er zijn ook een aantal momenten aanwezig die het angstaanjagende sfeertje van het eerste deel bevatten. Helaas zijn deze slechts op één hand te tellen en de Science Fiction film die vanaf donderdag 18 mei in de bioscoop draait moet dus genoegen nemen met een gemiddelde beoordeling. Ter afsluiting heb ik nog een kleine tip voor de filmliefhebbers die Prometheus nog niet hebben gezien. Kijk deze eerst voordat je naar Alien: Covenant gaat.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

5 gedachten over “Alien: Covenant (2017) recensie

  1. Dit is echt bij uitstek een film waar ik blanco in wil, maar ik heb even je inleiding gelezen en je cijfer bekeken. Heb ik gelijk als ik zeg dat die twee niet stroken met elkaar, of moet ik t zien in de context van iemand die een 9 of misschien wel een 10 had gehoopt/verwacht?:)

Geef een reactie